مترجم سایت

آقای نوروزی می فرمایند: یک کسی آمد نزد استادش و گفت که من می خواهم با پای پیاده به مشهد بروم. استاد گفت که نه، پیاده نرو که کف پایت بسوزد، پول بده برو که جیگرت بسوزد!

نقطه ضعف ما را یک مربی می تواند تشخیص بدهد. این آقا و یا خانم می خواهد پول ندهد که می گوید من پیاده می خواهم به مشهد بروم نه اینکه خیلی مثلا از اولیاء خداست. پول دادن برایش سخت است.

هرکس باید یک جور ریاضت بکشد و ریاضت ها باید متناسب با نقطه ضعف و تعلق خاطرهای دنیوی و نفسانی ما متناسب باشد. کسی که از غذا خوردن خیلی خوشش نمی آید، به راحتی می تواند روزه بگیرد...

و یک استاد و معلم واقعی دست می گذارد روی حساس ترین نقطه ضعف شاگردش...

و یک شاگرد و مرید کاذب و تقلبی از چنین استادی خوشش نمی آید و شروع می کند به تبلیغ منفی او...

از آنجایی که تعلق خاطر دنیوی اغلب مردم از یک جنس هستند، تبلیغ منفی او (موقتی) موفق آمیز می شود. این نوع مریدان تقلبی کم نیستند و به راحتی هم با یکدیگر متحد می شوند تا نقطه ضعف های خود را به صورت دسته ای و جمعی پنهان کنند.

اما حقیقت جای خود باقیست.

نقطهء ضعفت را پیدا کن و اگر این کار را استاد انجام داد، از او قدردانی کن، نه اینکه آیینه را بشکنی.

قاسم سلطانی

هر چیزی در دنیا بر وفق مزیت هایش آفریده شده است. اگر با فردی دوستی می کنیم، عصاره و شیرهء آن ارتباط را باید کشف و از آن بهره بجوییم و اگر با فردی نمی توانیم کنار بیاییم، واقعاً از او پرهیز کنیم. پرهیز کردن به معنی کینه و تسلسل اختلاف نباید باشد. پرهیز کردن به معنی بخشیدن و از زندگی و افکار پاک کردن است.

انسان یک موجود پویا و زنده است، به ویژه انسان غیر نفسانی، تمام لحظات و روزهایش در حال تغییر و نو به نو شدن است. این قائدهء زندگی یک انسان است. دوستی را که یک سال است ندیده ایم، انتظار نداشته باشیم که او همان دوست سال قبل، با همان ویژگی ها و خصوصیات اخلاقی باشد!

فرد نفسانی، کینه توز بوده و دائماً در نفرت اتفاقی که سال ها پیش رخ داده است به سر می برد. اتفاق و حادثه پرست نباشیم. نفرت و انتقام، یکی از دلایل بزرگ افسردگی و اضطراب است. نفرت و انتقام و به ویژه "غیبت" انسان را ذلیل و خوار می کند. باعث می شود نگاه های جذاب و طبیعی نداشته باشیم. در نشست و برخواست ما تاثیر می گذارد. در ادبیات و تلفظ و زبان ما تاثیر می گذارد. انسان های سالم و دانا را از ما دور می کند.

انسان دانا هرگز از اتفاقات هویت نمی گیرد و خود را به اتفاقات نمی چسباند. انسان دانا زنبور صفت است و در لحظهء اکنون زندگی می کند و عاشق گل و گیاهی است که با آن زندگی می کند. تمرکزش را با فکر کردن به گذشته و آینده از معشوقش نمی دزدد و برای همین، زنبورها شیرین ترین عصارهء گل ها را استخراج می کنند. این قابلیت به زنبورها مبارک باد...

بعضی از افراد با بهترین انسان ها، بدترین رابطه را دارند و بعضی از انسان ها، با نفسانی ترین انسان ها، بهترین رابطه را ایجاد می کنند. بعضی از انسان ها، بهترین غذاها را با بدترین رفتار میل می کنند و بعضی ها نیز، نان و پنیر را با چنان عشقی میل می کنند که گویی خود خدا را می خورند!

بعضی از انسان ها، در بهترین و شیک ترین اتومبیلشان، ترش رو و بداخلاق هستند و بعضی از افراد، روی دوچرخه و در آپارتمان دو خوابه شان، شیرین رو و عاشقانه زندگی می کنند.

نفس، نفس است چه در زیر آسمان جزایر قناری، چه در آمستردام، چه در اردبیل، چه در ویلا، اتومبیل و محل کار لوکس و چه روی حصیر و ... هرجا دلش بخواهد آشوب و درد تولید خواهد کرد.

قبل از اینکه قضاوت کنیم، یعنی قبل از اینکه بنویسیم و موضوعی را به زبان آوریم، در موردش فکر کنیم و "پشتوانه" داشته باشیم برای سخنی که مسئول آن هستیم، وگر نه سرکه استخراج می کنیم، که البته "من فکری" جز سرکه، چیزی دیگر استخراج نمی کند.

قاسم سلطانی

سال نو و روزی نو به تمام جهانیان و به ویژه برای ایرانیان عزیز، مبارک و پر برکت است

دو نوع هشیاری مورد بحث این مطلب است:

نوع اول هشیاری جسمی است که خودآگاهی نیز نامیده اند و نوع دوم هشیاری حضور است که برابر درک واژهء آگاهی است که هشیاری یگانه نیز گفته شده است. خودآگاهی یعنی آگاهی مربوط به جسم و فیزیک و روان خود، و آگاهی یعنی هشیاری حضور که فراتر از پیرامون جسمی خود رفته و کیستی خود را در خارج از ذهن و بدون ذهن مورد مطالعه قرار می دهد.

همهء نوزادان با فطرتی پاک و همچون نی خالی متولد می شوند و سپس توسط والدین و جامعه این نی خالی پر از معیار و ارزش ها می شود. به میزان اضافه هایی که به درون و روان این کودک اضافه می شود، این کودک خود را منزوی و جدا از دیگران تجربه کرده و برای به دست آوردن آرامش، هر روز بیشتر و بیشتر تلاش به اضافه کردن به خود می کند تا یک سر و گردن از دیگران بالاتر باشد که احساس امنیت و آرامش کند، اما متاسفانه هرچقدر که به خود اضافه می کند، به آن میزان نیز خود را از دیگران منزوی و جدا می بیند. این جدایی، فرقت از یار نیز نامیده شده است، که نتیجهء آن، احساس از خود بیگانگی (الیناسیون) است و این دچار از خودبیگانگی، روز به روز تشدید شده و برای به دست آوردن آرامش، روی به تقلای بیشتری برای دیده شدن و به حساب آورده شدن از طرف همنوعان خود می گردد، اما هرگز نمی تواند آن آرامش حقیقی را با روش های نفسانی کسب کند. به این ترتیب احساسی کاذب به نام "روان" متولد می شود و جایگزین روح یکتایی و یگانگی و آگاهی می شود.

طبیعی هست که هر چیز جعلی و بعداً وارد شده به انسان، از جنس درد خواهد بود. فطرت همهء انسان ها از جنس یگانگی و یکپارچگی است، اما روان انسان، سازی دیگر می زند و در صدد ایجاد درد و رنج است. جوهر یگانگی و یکتایی، محبت و عشق است. محبت و عشق تنها انرژی هست که موجودات و نباطات و جمادات را به هم وصل می کند، این را هشیاری حضور نامیده اند.

در سردر ساختمان سازمان ملل شعر سعدی شاعر و عارف ایرانی نوشته شده است:

بنی آدم اعضای یک پیکرند/// که در آفرینش زیک جوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار/// دگر عضوها را ندارد قرار

در هشیاری جسمی، همه چیز فرم، صورت و نام دارد و همه چیز از هم جدا است. رحیم با کریم و ماریسکا با مونیک تفاوت های جسمی و فیزیکی دارند. اما آیا درد رحیم تاثیری در ماریسکا ندارد؟

البته که اگر توجه مان به شعر سعدی از نوع تجربهء وجودی و حضوری باشد، درد دیگران در من تاثیر دارد، حتی اگر این درد کیلومتر ها از هم فاصله داشته باشد. شادی و خوشبختی مونیک تاثیر بالقوه و بالفعل در همه کس و همه چیز دارد، اما هشیاری جسمی قادر به درک و فهم آن نیست و میل دارد خود را منزوی و جدا از همه چیز تجربه کند و این جدایی دردآور است.

فرم ها و جسم ها برای این آفریده شده اند که هستی بتواند برقصد و بچرخد و دردها و شادی ها کمی تقسیم شوند، وگرنه اگر درد زایمان یک زن با دردهای زایمان زن های دیگر فشرده به هم باشند، غیر قابل تحمل می شود. اگر درد زایمان زنی را پرستار نیز به همان اندازه حس کند، او قادر به کمک کردن به تولد نوزاد نمی تواند باشد. حتی شادی ها نیز اگر زیادی و فشرده باشند، غیر قابل تحمل می شوند. فرض کنید که خورشید نتواند انرژی و نور خود را به اطرافیان خود پخش کند، چه اتفاقی می افتاد؟

بعضی از انسان ها که به یگانگی اعتقاد ندارند و برعکس، انزوا و بیگانگی را برگذیده اند، درد و خوشبختی را انحصاری و متمرکز می کنند که عاقبت آن به انفجار هردو می انجامد. نفس دوست دارد که صاحب شادی و خوشبختی باشد و درد را به دیگران پاس بدهد، اما این تلاش از جنس نفس و جاهلیت است و هیچگاه عملی نخواهد شد. می توان چند صباحی دیگری را فریب داد، اما حتی همین فریب نیز غیر مستقیم در خدمت هشیاری حضور خواهد افتاد. عدو سبب خیر می شود!

زنی را می شناسم که حاضر نیست حتی پول نانی را که می خرد بپردازد، منافع و نفس خودش اولویت بر همه چیز دارد، حتی اولویت بر حق و حقیقت. تمامی اعمال، واکنش، تعاریف و استنتاجش محصول "من فکری" است.  این فرد چگونه خواهد توانست که روی آرامش را ببیند؟مگر اینکه از ذهن من مدار خارج شود.

این فرد اگر کمک می کند به خاطر این است که بیشتر از کمکی که می کند، دریافت کند و این عمل باعث ایجاد درد در او می شود. باعث می شود که همجنس های خود را جذب کند که آنها نیز همین مرام را دارند، باعث می شود که مردمان الهی و باکیفیت از این فرد پرهیز کنند. آیا این درد کمی است؟ آیا عدم حضور خدا را در این نوع هشیاری می بینیم!؟

این افراد همیشه به فرم ها و جسم ها که فناپذیر هستند، وابستگی و چسبندگی شدیدی پیدا می کنند و از آنجایی که جسم و صورت ها به سوی فنا می روند، خداوند هر بار مقداری از این فرم ها را از او جدا می کند، (در واقع و عبارتی دیگر، در برابر قانون طبیعت نمی توان مقاومت کرد و آنهایی که مقاومت می کنند، اعتراض به عدالت طبیعت می کنند) تا او به خودش آید، اگر با از دست دادن چیزهای ارزان قیمت به خودش آید که چه بهتر، در غیر این صورت، همسرش را از او می گیرد و سپس بچه هایش و در این میان این فرد اگر در من فکری غرق شده باشد، احساس قربانی شدن خواهد کرد و نمی داند که چون خودش "قربانی" نکرده است، خداوند و طبیعت این زحمت را برایش می کشد!

شاید هم برعکس او را ثروتمند و مشهور و دانشمند و عارف می کند که او به خودش آید و اگر باز به خودش نیاید، یک دفعه جان او را می گیرد که بدون شک برای او لازم بوده است. روزی رسان فقط خداست و اگر بخواهد، روزی را از جایی می رساند که انتظار نمی رود و روزی را از جایی می گیرد که دور از انتظار هشیاری جسمی (خودآگاهی) است.

قانون ریاضی طبیعت، با هشیاری جسمی(خودآگاهی) غیر قابل درک و فهم است، اما با هشیاری حضور (آگاهی) چرا...

هشیاری جسمی (خودآگاهی) با اینکه محدود است، اما لازم است، ولی هرگز کافی نیست و به تنهایی به مثال جهنم است. زمانی که هشیاری جسمی، خود را کافی می داند و بیشتر و غیر از آن را انکار می کند، به شکنجه گر و جلادی می ماند که شب ها داستان شاهنامه برای بچه اش می خواند!

مراد از یگانگی در عالم هشیاری جسمی، کاریکاتوری بیش نیست. اگر ما بتوانیم درک کنیم که جسم ما توهمی بیشتر نیست. حقیقت ما مرکب و بدن ما نیست و چهرهء واقعی ما در جهانی نامرئی قرار دارد و من واقعی دست نخورده و همیشه جاوید و جوان بوده و خواهد ماند, آنگاه می توانیم متوجه نیروی خلاق و با عظمتی که هشیاری حضور (آگاهی) که در ما قرار دارد بشویم.

مولانا می گوید:

هر زمان  نو می شود دنیا و ما    

بی خبر از نو شدن اندر بقا

بدن ما, کل ما را تعریف نمی کند, اما جدا از کل ما نیز نیست.بیگانه هست, بیگانه می شود، جدا می شود، تنها می ماند, اگر بیگانه ببینیم!

درک ما دنیا را می تواند تغییر دهد و وجود ما نیز شامل و بستگی به این درک ما دارد!

آگاهی, پیوسته در حال ترمیم بدن انسان هاست و آگاهی در بخش ناخودآگاه فطرت ما(ایمان) قرار دارد و زندگی نیز در ناخودآگاهی است. نفس کشیدن,تنگی و گشادی مردمک چشم, تنظیم حرارت بدن,جریان خون, شنیدن صداها و تپش قلب, در آگاهی و ناخودآگاهی بخش فطری انجام می پذیرد.

زندگی در فضای خالی هر ذرّهء اتم که به واسطهء آگاهی (هشیاری حضور)می تپد, قرار دارد. آیا می دانید چرا زنانی که از دوست پسر و همسرشان جدا می شوند دو برابر بیشتر شانس به سرطان سینه دارند و افرادی که افسردگی مزمن دارند چهار برابر بیشتر از سایرین بیمار می شوند؟ و چرا واکنش به درد در همه افراد یکسان نیست و حتی یک فرد در زمان های متفاوت، واکنش های متفاوتی را از خود نشان می دهد؟ برای اینکه جسم و هشیاری یگانه بوده و از هم جدا نشدنی هستند.

هشیاری جسمی فقط صورت ها و فرم ها را می بیند، در حالی که جسم و صورت، فقط ظاهر ما بوده و عالمی باطن و غایب نیز وجود دارد که بین امتداد جسم من و شما واقع است و ما را به هم وصل می کند. احساسی که از یک بوسه تولید می شود، حبه قندی که با انرژی خود آن بوسه را ممکن می سازد، نتیجه همان هوش یگانه است و من و شما نیز از آن جنس و جوهر بوده و خواهیم ماند.

بیگانگی و یک تیکه گوشت محکوم به مرگ و درد است، اما اگر تبدیل به هشیاری و یگانگی شود، به عالم نور می رسد. این بدن ما با هوش و ریشهء عمیق یگانگی و حیات آمیخته است که یگانه هدف آن حفظ و مراقبت از ماست.

هشیاری جسمی به بدن خود می نگرد و فاصله بین خود و دیوارها و درختان و دیگران را می بیند و گمان می کند که بدنش در فاصلهء خاص از محیط خود قطع می گردد.

دی پاک چوپرا در کتاب ذهن بی انتها و جسم پردوام در صفحه 36 چنین می نویسد: در مفهوم کوانتوم وجه تمایز میان جامد و خالی بی اهمیت است. هر سانتی متر مکعب فضای کوانتوم از انرژی لایتناهی انباشته شده و کمترین ارتعاش بخشی از میدان های وسیع ارتعاشی است که عالم را دربر گرفته است.

به مفهومی حقیقی محیط شما جسم امتداد یافته شماست. با هر نفسی که فرو می برید، صدها میلیون اتمی را که دیروز شخصی در یک سرزمین دور مثلا در چین به شکل بازدم به هوا سرازیر کرده است به درون خود می کشید. اکسیژن، آب و نور خورشید اطراف شما با آنچه در درون شماست به زحمت از یکدیگر تمیز داده می شود.

تجربه کردن وحدت و یگانگی کاربردی فوق العاده دارد، زیرا وقتی تبادلی فرهنگی میان شما و بدن امتداد یافتهء شما وجود دارد، احساس مسرٌت، سلامت و جوانی می کنید. ترس، از جدایی و بیگانگی زاده می شود. با جدا دیدن خود، میان خود و اشیاء اختلالی عظیم خلق می کنیم، با سایرین می جنگیم، خود را قربانی تلقی می کنیم، انتقام گرفته و محیط را نابود می کنیم.

اگر به جای اینکه جسم خود را جدا از محیط و دیگران ببینیم، خودآگاهی خود را با آگاهی وحدت همه چیز پیوند دهیم، یگانگی و یکتایی را تجربه کرده و به قول دی پاک چوپرا، در آگاهی وحدت، اشخاص و حوادث جملگی بخشی از بدن ما می شود.

ما تسلسل درد و خودآگاهی نیستیم، بلکه تسلسل آگاهی و یگانگی هستیم که تغییر و تبدیل در آن مضمر و اجتناب ناپذیر است. تسلسل دردها در نسل بشر، به او احساس مظلومیت و قربانی شدن داده و نتیجهء آن، نفرت و خشم و انتقام خواهد بود. پیری زود رس و بیماری های گوناگون نتیجهء تسلسل دردهای روانشناختی در انسان است. نتیجهء برداشت ها و تجربه های گذشتهء "من فکری" است که مشمول حال و اکنون می کنیم. ناهماهنگی و تضاد میان نیاز اکنون و تجربه های روانشناختی من فکری در گذشته، مانع نونوار شدن و تجربهء وجودی در زمان اکنون می گردد.

بخار کردن ادراک های منجمد که نسل بشر را از یکدیگر جدا می بیند و او را منزوی کرده و پیوند انسان را با جهان وحدت مانع می شود، باعث می شود که ما از حواس پنج گانهء خود فراتر برویم که حواس پنج گانه نیز فراتر از هشیاری جسمی حس نمی کند. هر چیزی که به واسطهء حواس پنج گانهء انسان برای ما مخابره می شود، الزاماً حقیقی و کامل نیست. به ویژه اگر این حقیقت جسمانی نباشد و مربوط به روان و روح و خوشبختی انسان باشد.

درویشی بود که از درون و نفس مردم آگاه بود و آنها را از خطر نفس دیگران باخبر می ساخت. وقتی نوبت نفس خودشان می رسد و نفس همهء آنها زیر سوال می رود، مردم نفسانی، باهم متحد شده و درویش را از شهر بیرون می کنند.

اگر درویش، به نفس اینان به به و چه چه می گفت و نفس اینان را چاق می کرد، حالا او در شهر بود، اما خدا را نداشت، وجدان و اخلاق نداشت و شرف هم نداشت!

حالا این مردم، با نقاب هایی که در چهره دارند، می توانند با نقاب های شان ارتباط داشته باشند. می توانند در ظاهر و سطح بگویند و بخندند و خوش باشند، اما خدا را از دست دادند.

و مردمی که "خدا" پشتشان نباشد!؟

قاسم سلطانی

افرادی که زود و نسنجیده عاشق می شوند، شاید به همان نسبت نیز زود و شتاب زده احساس نفرت و سوءظن به دیگران داشته باشند. البته  میان افرادی که مجرد هستند با افرادی که متاهل هستند و زود عاشق می شوند، تفاوت های بسیاری وجود دارد. فردی که مجرد است و زود عاشق می شود، چیز زیادی برای از دست دادن ندارد، اما فردی که یک زندگی مشترک چندین ساله دارد و زود به زود عاشق می شود، عواقب زیانباری را برای خود و خانواده‌اش رقم خواهد زد.

ما باید واقعاً بدانیم که "هوس" با "عشق"با وجود آنکه  فاصله های زیادی از هم دارند اما گاه نمی توان آن دو را از هم تشخیص داد. هر احساس و هوسی را نباید به نام مقدس "عشق" تزیین کرد. نفس تمایل بسیار زیادی دارد تا به هوس مشروعیت فطری و بدیهی بدهد با این استدلال که  عاشق شدن امری غیر ارادی ومربوط به درون انسان است. البته تا اندازه ای می‌توان حق را به آنها داد ، چرا که فردی که صاحب "فردیت" ضعیف است، بر نفس خویش اراده‌ای ندارد.

مولانا می فرماید:

چوب حق و پشت و پهلو آن او

من غلام و آلت فرمان او

گفت توبه کردم از جبر ای عیار

اختیار است، اختیار است، اختیار

این چه فطرتی است که دم به دم عاشق شده و یا دم به دم احساس نفرت می کند!؟ افرادی که زود عاشق می شوند از زندگی یکنواختی برخوردارند  بدین طریق به  پر کردن و جبران یکنواختی های زندگی راکد، ساکن و بی‌نتیجه خود مشغول می‌شوند، و انگشت اتهام را به سمت همسر، شرایط زندگی و یا جامعه خود نگاه می‌دارند !

باید بدون تعارف به این قشر یادآور شویم که عشق‌های پی‌یاپی و ناتوانی در دوستی‌ها و صمیمیت های خارج از هیجانات عشقی ، از یک تناقض ناشی می شود. افرادی که شتاب زده عاشق می شوند غالبا ثبات و استقلال فکری ندارند، احساس بیگانگی می کنند و خود را پاره ای جدا شده از هستی تجربه می کنند. آنها به سرعت حوصله شان سر می رود حتی در میان دوستان و حامیانشان، زیرا که به یگانگی نرسیده اند.

پادشاهان قدیم و دیکتاتورهای امروزی نیز شامل این نظریه می شوند. آنها از فرط بی حوصلگی جنگ و خونریزی به راه می‌اندازند. دیکتاتورهای کوچک نیز در خانواده‌ها از فرط بی حوصلگی و عدم خلاقیت به دیگرافراد خانواده تحمیل می‌شوند و مدیران ادارجات نیز از فرط بی حوصلگی به کارمندان خود افاده می فروشند!

در واقع ماهیت بی حوصلگی و روزمرگی، عدم خودشناسی و آگاهی است  که در افراد گوناگون به اشکال متفاوتی بروز میابد. عشق‌های پی یا پی نوعی از این اشکال است  که اگر قدرت داشته باشد می کشد!

مراقب باشیم و بدانیم که وقتی فردی زود به زود عاشق می شود، در واقع معشوقه های قبلی خود را قربانی می کند و اغلب اوقات همین عشق، به زودی به نفرت تبدیل می شود!

در نتیجه این عشق‌های پی‌یا پی  پس از چند ماه ارتباط ، یکنواخت شده و هیجان خود را از دست می دهد، چرا که وقتی فردی خوشبختی و شادمانی را در بیرون از خود جستجو می کند به خوشی و دلگرمی موقتی دست‌ می‌یابد که پس از مدت کوتاهی آن نیز به یک روزمرگی  طاقت فرسا تبدیل خواهدشد. به همین دلیل ازدواج این گونه افراد بعد از 9 ماه هیجان ، تب عشق فرو می نشیند و آنها که بی اراده در خلق لحظه‌های پر بار زندگی هستند به ناگذیر به روزمرگی و یکنواختی دچار می شوند .

بیماری الیناسیون (از خودبیگانگی) فرد را به انزوا می کشاند ، خلاقیت را از او سلب می کند،{احساس پوچی و نفرت از خود بر او مستولی می‌شود، بهترین راه برای رهایی از این احساس متهم کردن دیگران است، نفرت از دیگران و عدم تحمل دیگران }  از آنجایی که زود حوصله اش سر می رود، زود به دنبال هیجان، دعوا، کار زیاد، موفقیت، عشق و ارتباطات جنسی می رود، همیشه در فروشگاه ها در حال خرید است پس از چند روز هیجان آن نیز می خوابد و اینبار نفس سراغ چیزی دیگر می رود و خسته هم نمی شود!

زیرا تنها چیزی که دارد و می تواند از آن طریق خود را به نمایش بگذارد همان وجودش است که آن هم بعد از مدت کوتاهی یکنواخت شده است. انسان بیگانه انسانی غیر خلاق است و زود به زود حوصله اش سر می رود، اگر فاقد قدرت اجتماعی باشد این یکنواختی را در ایجاد دعواهای خانوادگی و دوستانه، شهوت، هوس، کار زیاد، ورزش زیاد و ... می جوید و اگر دارای قدرت اجتماعی باشد یکنواختی درون خود را در ایجاد بحران و جنگ و کشت و کشتار گسترده تامین می کند.

افرادی که زود عاشق می شوند شانس بیشتری برای اعتیاد مواد مخدر هم دارند، کلا از افرادی که زود حوصله شان سر می رود باید پرهیز کرد چرا که این افراد برای ایجاد هیجان دست به هر کاری ممکن و غیرممکن می زنند. از فرط بی حوصلگی شایعه ایجاد می کنند، غیبت می کنند، به دروغ های بزرگ روی می آورند و بسیاری از بحران های دنیا را می توان در پس این  بیحوصلگی‌ها و عدم خلاقیت جستجو کرد.

باید فراموش نکنیم که کپی کردن دیگران (خشم، هوس های سطحی، هیجانات منفی)، تکرار و تقلید و عدم خلاقیت، انسان را زود پیر و خرفت می کند!

اگر انسان بدون رشد کردن و خودشناسی پیر شود، پیری بسیار بی حوصله و خرفت و غیر قابل تحمل خواهد شد، اما اگر رشد کند و به خودشناسی برسد، پیری فرزانه می شود که هم خود و هم به اطرافیان خود آرامش و شادمانی خواهد بخشید و هیچ کس آرزوی مرگ او را نخواهد کرد.

قاسم سلطانی

                                                          

عقدهء دانشمند نبودن، عقدهء عمیقی نیست، اما عقدهء خردمندی، عقدهء خطرناکی است و خطرناک تر از آن این است، که دانشمند، مدیر و دیندار باشی، اما خردمند نباشی!

تمامی جنگ های تاریخی، کشمکش های خانواده ها و دوستان، کینه ها و انتقام جویی های نسل بشر، گواه سخن من است.

راه خردمند بودن، از درستکاری، مهربانی و عدم کینه می گذرد و مهربانی، درستکاری و عدم کینه، از خردمندی می گذرد. 

ریشهء جهنم، در بی خردی است.

قاسم سلطانی

نفس، اگر اعتماد کند، برای "سرمایه گذاری" اعتماد می کند. اعتمادٍ نفس، برای منافع نفس است. اعتماد نفس، در سطح است و اگر پای قربانی کردن نفس، به میان آید، زود از میدان خارج شده و اعتماد را به بی اعتمادی تبدیل می کند.

نفس و خرافه، در تبدیل کردن اعتماد به تردید و عشق به نفرت، بسیار شهرت و تبهر دارد.

اعتماد واقعی، سجاده را نیز به می رنگین می کند، اگر که پیر مغانش گوید!

قاسم سلطانی

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید

وقتی با دقت به هدف و انگیزه مردم برای توجیه تلاش در زندگی نگاه می کنیم، جدای مسئله تامین معاش، متوجه محرکی قوی، زیر پوستی و موزیانه، تحت عنوان رقابت و موفقیت می شویم!
رقابت درمیان همۀ گونه های حیات امری طبیعی است، اما نوع جالب و متفاوتی از رقابت در میان گونه بشر شکل گرفته که جدای بحث بقا و تامین نیازهای واقعی اش است. این رقابت کاذب در قبال موجودی شکل گرفته که جامعه او را به عنوان تهدیدی برای منافع، فرصت ها و موقعیت ها به ما القا و معرفی نموده!
این رقیب نه ازسیاره دیگری آمده و نه ازگونۀ دیگری است، او انسان است درست مانند من و شما. تهدیدی که در اثر تکرار و رسوب القائات جامعه، (من) می بایست خود را نسبت به او متفاوت،لایق، مستحق و یا حقیر، ناتوان و ترسو درنظر بگیریم!

منشاء این رقابت در نوعی برداشت مخرب ذهنی است که انسان را درمقابل انسان قرار داده. مسئله ای که ریشه در نفرت و خشم داشته و به دشمنی و خصومت می ماند.
برای بررسی علل رقابت می بایست ابتدا با عملکرد مقایسه که سنگ زیرین خشم و نفرت است آشنا شویم. نمی توان بدون آگاهی از مکانیزم مقایسه و خشم پی به علل شکل گیری رقابت برد، بنابراین ابتدا به بررسی مقایسه می پردازیم.

مقایسه نتیجه آموزه ای تاریخی است که بشر برای درک موقعیت و جایگاه اجتماعی اش و همچنین پرداختن به مقوله ای مبهم و آمیخته به توهمی، تحت عنوان رشد و درحقیقت (نمایش شخصیت)، موظف به قیاس داشته ها و نداشته هایش نسبت به هم نوع خود شد.
انسان با پرداختن به این کار مهمل ، آتش خشم و نفرت را درخود روشن و آن را درمواجهه با همنوع خود تجربه کرد و خود را به لذت و قدرت برخواسته از خشم و تخلیه آن عادت داد.

انسان با پرداختن به مقایسه، توجه اش را از باطن خود دور و به داشته های دیگران نزدیک ساخت و ملامت و اراده را به عنوان محرک و ابزار تلاش وهمچنین مجازات (خود) درذهن تثبیت کرد.
با آلوده شدن ذهن به مقایسه ، به مرور این باور در او شکل گرفت که انسان قطعا بزرگترین خطر و رقیب او در کسب منافع و فرصت ها است.
اعتیاد به سنجش و مقایسه خود با دیگران موجب شد تا انسان به خویشتن خویش، و به (آنچه هست) اعتنا نکند، و به مرور اسباب بی اعتمادی و تناقض با خود را فراهم آورد.

هنگامی که از طریق فرهنگ و باورهای اجتماعی رقابت شکل گرفت و به انسان القا شد که کامل نیست و می بایست برای رسیدن به خوشبختی و رشد شخصیت خود را تکامل بخشد ، طبیعتا او دیگر خود و (آنچه هست) را باور ندارد و تلاش می کند تا از خود فعلی اش که عین حقیقت است گریخته و به ایده ال و آرمان ها نزدیک شود.

در رقابت، انسان اشتباها انکار دائمی خود را لازمه پیشرفت و ترقی فرض می کند، او متوجه نیست که انکار (آنچه هست) عین جدال و تضاد با خود است و ادامه این روند موجبات تقویت عامل آشوب، یعنی اندیشه (من بودن) را فراهم می سازد. پدیده ای توهمی، خودبین و انحصارطلب.
با تثبیت رقابت در ذهن، دو اتفاق در زندگی انسان رخ می دهد، اول اینکه در توهم بدست آوردن و عقب نماندن از سراب لذت و خوشبختی از درون خود فاصله گرفته و عمری را درترس و اضطراب می گذراند. و دوم اینکه، در راه فرار و روبرو نشدن با (آنچه هست) یا (خود اصیل)، دست به ابداع و کشف انواع راه های فرار و تخدیر خود می زند. خود مشغولیت های متنوع و به ظاهر موجه ای که همه حول محور(شخصیت یا من) می چرخد.

فرار از خود و نماندن با (آنچه هستیم)، ذهن را مسخ و موجودیت فردی را از بین می برد و انسان را تبدیل می کند به موجودی مردد، فاقد انگیزه زندگی و مضطرب.
انفصال از درون باعث می شود تا انسان درک صحیحی از (آنچه هست) نداشته باشند و این نقطه شروع و بنیان همه آشفتگی ها و بی قراری های گذشته اکنون و آتی بشر است.

انسان در این وضعیت مانند غباری سرگردان در هوا برای تسلای روان بدلی و آشفته خود، دائما چیزی را می جوید تا رنج سرگردانی و بی اعتمادی به خود را التیام بخشد.
انسان مرتبا می جوید تا چیزی را جایگزین خود گم شده اش کند، جستجوئی که ماهیت فرار از خویش را دارد.
وقتی با دقت به مکانیزیم چنین جستجو و فراری می نگریم متوجه می شویم با این شیوه، انسان از یک طرف در حال فرار از (آنچه هست) است، از طرف دیگر بابت ترس و اضطراب ناشی از تنهائی و بیگانه ماندن با خود، دائما چیزی را می جوید تا به بهانه این مشغولیت با خودش روبرو نشود و خود را همچنان از توجه و مشاهده به (آنچه هست) در غفلت نگه دارد.

بنابر این جستن و کاوش، در بسیاری از انسان ها تبدیل به خود مشغولیتی موجهه شده، برای گریز دائمی و عدم مشاهده خود. (موجه از جنبه ارزشی و اعتباری). انسان به بهانه این مشغولیت ظاهرا با ارزش، فرصت توقف و موهبت تأمل در خویش را از خود گرفته !
انسان با خود بیگانه عین آشفتگی است، او هر چه بجوید، بیابد و یا در خود ایجاد کند، بدلی بوده و حامل ویروس تناقض و آشفتگی است. هرگونه جستجو و یافتنی موجبات تضاد بیشتر در او می شود.
ای کاش بشریت قادر بود درک صحیحی از عامل جستجوگر (فکر) یا همان عامل توهم (من بودن یا شخصیت) که همان عامل ایجاد تضاد و تناقض و نهایتا ترس و اضطراب در ذهن اش است داشته باشد.

اما مشکل اینجاست که انسان به جهت وابستگی و اعتیاد به توهم شخصیت و بندها ئی که از برکت این توهم بر دست و پای ذهن اش زده شده قادر نیست حتی در صورت اطلاع از وجود نرم افزار (توهم من) دست از آن بشوید، نگرانی از بابت از دست دادن تصور (من)، مانع از این می شود که انسان بتواند معجزۀ خروج از قالب (خود) و رهائی را تجربه کند. او با این عمل هستی واقعی اش را در معرض نابودی می بیند.

انسان با گذشت قرن ها جز در موارد بسیار نادر هنوز متوجه این نکته در ذهن خود نشده که عامل ایجاد و تداوم توهم (من )، همان عامل ایجاد ترس و اضطراب است، پدیده ای چند چهره و زیرک، درست آنچه به شیطان تعبیرشده .

متاسفانه بشر تاکنون به دلیل همین چند چهره بودن و ترفندهای زیرکانه فکر، ابزار دیگری برای خروج از بن بست روانی و پیوند مجدد با خود سراغ ندارد.
انسان ندانسته با خود عامل ایجاد آشفتگی و ترس در پی ایجاد آرامش، رفع اضطراب و یا تکامل خویش است. خون به خون شستنی که تا ابد راه به پاکی نبرده و نخواهد برد.
توهم (من)، نرم افزار موهمی است که با تکرار القائات، به عنوان نماینده و کارگذار جامعه در خصوص حفظ و رونق بخشیدن به بازی شخصیت در ذهن هر یک از ما نصب گردیده.

سعادت و آرامش مورد جستجوی بشر، جز با توجه و در ارتباط قرار داشتن با باطن و محو تصور (من) امکان پذیر نیست، تا زمانیکه انسان در مدار خویشتن آنهم بدون حضور تصاویر و تفاسیر فکری قرار نگیرد، کارخانه تولید افکار متضاد به طور تمام وقت مشغول به کار خواهد بود.
انسان برای سرگرم نگه داشتن و توجیه فرار از خود، نیازمند بهانه ای بود که در این میان رقابت و مقایسه و ترس ازعقب نماندن ، دیده نشدن و به حساب نیامدن بهترین بهانه را به دست او داد.

انسان برای بزک کردن و نهادینه نمودن نفرت و خشم ، دست به ابداع واژه هائی زد تا یاری رسان او باشد در سهولت ابراز و ترویج خشم . ازجمله این واژها که در پس دژ قدمت و اخلاق پناه گرفته اند می توان به (تعلیم وتربیت) و (رقابت سالم) اشاره نمود.

http://tavajjoh.ir

پنج سال پیش در چنین روزی، ارتباطم را با ایرانیان داخل کشور و سراسر جهان با جملهء سکوت آغاز کردم.

اگر ما نتوانیم، با "خود" در ربط باشیم، هرگز نخواهیم توانست با زندگی و دیگران در ربط باشیم!

این روزها پاره ای دیگر از من، از زبان من می نویسد:

چرا همه تصورمی کنیم که باید خیلی جدی و به عنوان یک وظیفه  معنوی سر از مفهوم زندگی  درآوریم؟ چرا فکر می کنیم  مفهوم  زندگی در کتابهای رمان و شعر، فیلم های فلسفی و یا گالری های هنری نهفته است؟ و چرا عادت کرده ایم  به جای درک زندگی بدنبال مفهوم آن بگردیم؟ چطور ممکن است، ما  در متن زندگی باشیم، اما خود را مشغول به یافتن پاسخ، برای این سؤال کنیم ؟ پس مشکل اینجاست که ما در متن زندگی قرار نداریم. انسان از مدار زندگی جدا و درگیر ضبط  و ربط  ناز پرورده ای کریه در خود شده است.

خلاف تصور مردم که خود را مغضوب زندگی می دانند، این عشق و زندگی هستند که مغضوب انسان شده اند، انسان درگیر با شخصیت، ضدیت عجیبی درحرکت و همراهی با زندگی دارد. انسان به جای درک زندگی مشغول به تر و خشک کردن شخصیت  در خود شده. ما حتا نمی دانیم مشغول به چنین کاری به اسم زندگی هستیم. انسان ترجیح می دهد متوجه  موقعیت آشفته خود نباشد. این سرگردانی و بی اطمینانی به خود باعث شده که من و شما دائمأ در جستجوی چیزی به عنوان هدف و انگیزه برای زندگی بگردیم.

ازآنجائی  که زندگی به  شکل روزمرگی و امری ملال آور در آمده، تصور می کنیم در زندگی دچار کمبودیم . به همین دلیل در پی معنای صحیح و اصیل زندگی می گردیم و من و شما به بهانۀ جستجو برای یافتن این کمبود، سر از چه کارها و جاها  که  در نمی آوریم! اگر شرایط ذهنی انسان به گونه ای  بود که  قادر به  درک خود و زندگی می شد، هرگز خود را سرگرم به حل معمای زندگی و جستجوی دائمی برای درک مفهوم آن نمی کرد.

 انسان فارغ از(من)، زندگی را آنگونه که هست مشاهده می کند، او به  آنچه  هست  راضی  و قانع است، مسلمأ این رضایت از خود، منجر به شادکامی در او میشود. بنابراین نیازی  به یافتن چیزی  بدلی برای ایجاد خوشنودی ندارد. ارتباط او با زندگی از سر صراحت و صداقت است. چنین انسانی عمر خود را صرف یافتن معنای زندگی  نمی کند، او زندگی می کند، بی نیاز از اندیشه چگونه زیستن. چنین انسانی، خود هدف و مفهوم زندگی است.

باغ  سرسبز زندگی، تبدیل به  شوره زاری بی حاصل شده، به همین دلیل پیوسته  بدنبال  مستمسک و بهانه ای هستیم برای آباد جلوه دادن هرچند موقتی این شوره زار. ما برای یافتن چنین مخدر ارزشمندی، خود را آلوده و وقف امور بی ارتباط با زندگی ، ازجمله پرداختن به اندیشه و سرگرمی های گوناگون می کنیم.

وقتی زندگی  تبدیل به چیزی سرد و  بی روح شد، ما  ناچارأ  برای آرامش و حس رضایت ازخود ، بدنبال هدف و انگیزه ای  می گردیم  تا خود را به آن دلگرم و مشغول داریم. جستجوی مفهوم زندگی نیز، بهانه ای است  موجهه  برای فرار از حس (چیزی نبودن) و دلگرم بودن به امری ارزشی تحت عنوان نگاه فلسفی داشتن به زندگی. ای کاش می توانستیم  با همین بی مایه گی و چیزی نبودن خود بسر بریم، آنگاه قادربه بودن با حقیقت خود می شدیم، و به صورتی غیر منتظره با چیزی روبرو می گشتیم که اکنون در تصور یافتن اش هستیم.

اهداف  انسان  بی مایه، مانند نگرش اش  سطحی و پوچ  هستند، به  همین دلیل آنچه را جستجو می کند، پوشالی و بی محتوا است. قصد همه این است که به زندگی خود محتوا و قوام بخشند، ما برای ایجاد این غنای روحی مشغول و سرگرم به امور بیرونی  شده ایم، این مانند داستانی ازمولانا است که  فردی چیزی را در خانه اش گم می کند، اما برای یافتن آن در خانه همسایه مشغول جستجو می شود.
جستجو توجیهی است  برای تداوم  فراری  بی پایان از واقعیت (خود) . انسان جستجو می کند تا شخصیت یا (من) را سیراب و تداوم  بخشد. انسان برای هزاران سال خود را صرف کسب  منافع  برای (من) کرده، (من) ای که از آن به عنوان شیطان یاد شده. مغز و ذهن به چنین نگرشی نسبت به خود شرطی است. فکر می جوید تا (من) تداوم یابد، و (من) جستجو می کند تا فکر بهانه ای برای حضور و سلطه  روی ذهن داشته باشد. این همۀ ماجرا بدبختی بشر است.

فرو رفتن در ژست شناخت و نمایش هویت عارفانه ازخود ، عملی است  برای ارضاء حس چیزی بودن و نوعی شارژ شخصیتی. برهوت ذهن انسان به اندک  نمی  دلخوش است و محتاج، هویت سازی، تأئید هویت می طلبد، تأئید خود، همان اندک  نمی  است  که  توجه و نیاز ما به کسب آن،  ما را از حضور در اعماق دریای  بیکران زندگی و نعمت  با خود بسر بردن  محروم  ساخته . تا زمانی که ذهن انسان با  تناقض و آشفتگی دست و پنجه نرم می کند، محتاج و گدای تأئید دیگران است، این دیگران هستند که با تأئید خود به وجود و زندگی ما رسمیت می بخشند، این بدبختی کمی است؟ آیا ترویج این شکل از اجتماعی بودن صحیح  است؟

ما چگونه می توانیم انتظار درک زندگی را با وجود عاملی  زائد  به عنوان (من) داشته باشیم؟ عمل  مفید برای در ارتباط قرارگرفتن و درک  زندگی، شناسائی و آگاهی نسبت به این عامل زائد است، پدیده ای  توهمی  که  زندگی را در ذهن ما به این صورت جلوه  می دهد. جریان زندگی در بیرون از ذهن ما قطعأ آنگونه که بنظر میرسد نیست. درک ما  از زندگی  با اصل  جریان زندگی متفاوت  است. به همین دلیل تازمانی که تصور(من) و منافع آن در جریان است، انسان آنچه را که زندگی می پندارد تاریکی ای بیش نیست.

طبقه بندی حقیقت و پلکانی  فرض نمودن مراحل آن، باعث شده که انسان به جای درک حقیقت، در تصور موقعیت فیزیکی خود در راه رسیدن به حقیقت بسر برد. چطورمی توان برای امری سیال و خارج از ماده و زمان مرحله و طبقه قائل شد، به قالب کشیدن امری نامحدود، به معنی تصورکردن امری نامحدود است، بیان نظریه  و تئوری های گوناگون از ناشناخته، ادامه روند اشتباه بشر در به  تصویر کشیدن ناشناخته، برای تبدیل به دانستگی و اندیشه است.

درک  مفهوم زندگی تنها در زیستن و همراه بودن با خود امکان پذیر است، نه با جستجوی آن درسرزمین های دیگر و یا بررسی و مطالعه  نظرات و برداشت های  دیگران از زندگی . انسان برای کشف خوشبختی ، پی بردن به راز جاودانگی، عشق و یا مفهوم زندگی، خود را مشغول و سرگرم به  اموری کرده  که او را نسبت به درک خود و همراهی با حرکت زندگی در غفلت و گمراهی  نگه داشته ، طول قدمت چندین هزار ساله این حرکت اشتباه ، نمی تواند دلیلی برعدم توقف این روند غلط  در بشر باشد.

انسان  به جای همراهی با زندگی، مشغول به  فرار از خود و بسر بردن  با  توهم  شخصیت شده ، شاید او اکنون متوجه  این روند اشتباه  ذهنی در خود شده. راز خوشبختی  در درک زیستن با خود است، نه اندیشیدن  در باره چگونگی رسیدن به کمال. این کلید و راز زندگی و مفهوم خوشبختی است. رازی  که انسان ها بسیاری برای  یافتن اش، فرصت عمر را به نیت یافتن اش فنا نمودند.

اگر اصرار به این دارید که مفهوم زندگی را از طریق آکادمیک درک کنید، باید گفت که مفهوم زندگی در درک ارتباط است، (زندگی یعنی توجه و ارتباط  در حین عمل)، آیا این تعریف از زندگی با درک زندگی یکی است.
چرا هیچگاه به صورتی جدی و صریح از خود نمی پرسیم که چرا از زندگی خالی شده ایم؟ چرا دائمأ احساس تنهائی و ناکامی می کنیم؟  آیا علت این امر عدم توجه  ما به  درون مان نیست؟ آیا به این دلیل نیست که  به ما یاد داده  نشده ، با کشف و درک محیط اطراف، به خود نیز نظر و توجه  داشته باشیم ؟

ما به  دلیل مشغول بودن به  رونق شخصیت و فعالیت برای تأمین منافع آن ، علاقه و فرصت  درک خود و زندگی را نداریم، ما دائمأ متوجه  اموری می شویم  که به عمد توجه  ما را به  آنها جلب می کنند. تمام حواس ما معطوف به کشف  و فهم  بیرون از خودمان شده. انسان به جای نگرانی  بابت جا ماندن از خود، نگران عقب افتادن از دستاوردهای تکنولوژیکی خود است. نگرانی بشر این است که علوم از او پیشی بگیرند و او از نتایج فکری خود عقب بماند. این درحالی است که انسان هنوز خود را نیافته. عقب نماندن از تکنولوژی  روز جدید ترین بهانه  است تا فرصت روبروشدن با خود را نداشته باشیم.

ما اکنون می خواهیم بدون بسر بردن با خود، درکی از مفهوم زندگی درخود ایجاد کنیم . ما آغاز نکرده  در انتظار نتیجه ایم، اگرهر کدام از ما قادر شویم کم کم به توجه و درک درحین عمل، چه  در ارتباط  با مردم و چه اعمال و احساسات مان نائل شویم، آنگاه  متوجه می شویم، پاسخ درخود سؤال نهفته است. انسان برای درک مفهوم زندگی، خوشبختی، سعادت و عشق نیاز به جستجو و بررسی ندارد، چنین جستجوئی تنها باعث سوختن و هدر دادن زندگی به بهانه شناخت زندگی است. شاید علت دلسوخته بودن بسیاری ازعارفان و سالکان طریق شناخت، سوختن به پای چنین توهم بی ثمری باشد.

همۀ ما از زندگی تهی و از خود جدا افتاده ایم. همه ما در پی هدفی درفراسوی خود می گردیم، همۀ ما ترجیح  میدهیم، درمسیر شناخت چشم مان به خودمان نیافتد و اگر افتاد، با احتیاط از کنار(من) مان عبورکنیم. و این تأسف  بارترین  و دردناکترین  بدبختی انسان است. انسان با خودش  رودربایستی  پیدا کرده، چون ما خود را وامدار شخصیت یا من مان می دانیم، این در حالی است که من  یا شخصیت تنها  یک  توهم ذهنی است.

ذهن ما پر از مشغله و وراجی های تبلیغاتی و جمع آوری اطلاعات گوناگون شده. برای در ارتباط قرار گرفتن و درک زندگی، می بایست خالی و تهی بود، ازهمۀ دلبستگی ها، دانستگی و تعصبات. انسان برای همراه شدن با حقیقت تنها می بایست از در خود وارد شود، خودی که  در سکوت ذهن شناور و درحرکت است. تنها شانس ما برای بسر بردن با زندگی و حقیقت خودمان هستیم، اما ما به بهانه کشف حقیقت، عشق و یا خوشبختی  درحال سوزاندن این تنها شانس، در یگانه فرصت حیات خود، در سرزمین خاک هستیم.

کسی درجستجوی معنای زندگی است، که عشق را  به پاس  وجود (شخصیت) درخودش پس می زند، این موجود، نه خواهان خود است و نه زندگی، او تنها کالبد و بهانه  است برای  واقعی فرض شدن (من). آیا به نظرشما انسان، منهای شخصیت، مفهوم وهدف زندگی نیست؟

http://tavajjoh.ir

کلید حل معمای آرامش و خوشبختی در پذیرش (آنچه هستیم) می باشد.

احتمالاً شرحی به این سادگی شما خوانندۀ کاشف خوشبختی را ارضاء نخواهد ساخت! زیرا کمی مختصر و ساده به نظر می رسد! اما فراموش نکنیم که حقیقت همیشۀ ساده است. آنچه آن را بغرنج و پیچیده می سازد تعابیر انسان است.

———–

شاید در ابتدا چنین تصور شود که نوشته های این سایت ممکن است اسباب ناامیدی و یأس در بین خوانندگان مشتاق به خودشناسی شده و آنها را در بن بستی روانی گرفتار سازد، اما چنین برداشتی ناشی از قضاوت زود هنگام و یا عدم درک مفهوم صحیح خودشناسی است.

در این میان نقش کتب، نشریات و یا تراکت هائی دیواری مزین به چهرۀ خندان استادان پیر و جوان که نوید خوشبختی زود هنگام، در سمینارهای رایگان به مردم می دهند را نمی توان نادیده گرفت. امیدهای واهی که زمینه ساز توقعات و انتظارات غیرواقعی نسبت به مقولۀ شناخت خود می شوند.

بسیاری ازخودشناسی انتظار معجزه دارند، در حالی که چنین اتفاقی به آن شکلی که در اذهان جا افتاده هرگز رخ نخواهد داد. تصورات رایج نسبت به خودشناسی در مغایرت کامل با آن قرار دارد. زیرا آنچه ازقبل در ذهن به تصویر کشیده می شود، مغایر با آنچیزی است که ازطریق توجه منجر به درک می شود.

-انتظارشما ازخودشناسی چیست؟

- رفع ضعف های شخصیتی و تقویت اراده ؟

- نفوذ درقلب مردم ؟

- تقویت حافظه؟

- کشف راهی برای تحقق سریع تر آرزوها ؟

- تقویت اعتماد به نفس؟

- روشی میانبر برای رسیدن به آرامش؟

و یا آشنائی با متدهای رام کردن کودک درون و مدیریت کردن خشم و اضطراب ؟!

اگرنیت از خودشناسی، برآوردن نیاز یا رسیدن به چیزی باشد، باید بدانیم مفهوم خودشناسی برای ما اشتباه جا افتاده است، زیرا از طریق خودشناسی قرار نیست به قدرت یا برتری دست یابیم. اگر چنین بود، بازار خودشناسی و اساتید آن بسیارگرم تر ازامروز می بود. بنابراین نباید فریب چنین تصورات آزمندانه ای را خورد.

هیچ یک از نیازهای شخصیتی، نه با خودشناسی و نه با هیچ سیستم دیگری ازجمله روانکاوی قابل دستیابی نبوده و جلساتی که بدین منظور تشکیل می شوند، صرفاً به منظور دلخوش کردن مردم و رونق بخشیدن به کسب و کاری تحت عنوان (مشاوره) است.

اکنون فرض را بر این می گیریم که با کمک خودشناسی قادر خواهیم شد به آرزوهای بی پایانمان برسیم، آیا فکر می کنید با برآورده شدن چنین نیازهای حقیرانه ای، تحمل تجربۀ عظیم خوشبختی که چیزی ورای تصورات فکری انسان اسیر شخصیت است را خواهیم داشت؟

تا هنگامی که خود ما درک صحیحی از خوشبختی نداشته باشیم، آنچه به عنوان خوشبختی به ما ارائه می شود، سراب و پوچی است.( شاهد این ادعا افراد متمول و معروف هستند) آنها نیز مانند سایر مردم علی رغم داشتن فاکتورهای ظاهری خوشبختی از خوشبخت نبودن رنج می کشند!

هدف ازخودشناسی قرارگرفتن ذهن درمدار طبیعی خویش است، بدون قرارگرفتن در این وضعیت ما قادر به درک تجربه آرامش و خوشبختی نخواهیم بود.

بسیاری ازما ریشه ناآرامی های خود را در عدم دستیابی به نیازهای شخصیتی می بینیم، در حالی که پس از رسیدن یا بدست آوردن آنها همچنان خود را ناکام می یابیم.

هدف ازخودشناسی شناسائی عاملی درونی است که موجب می گردد تا انسان خودش را آنگونه که هست نپذیرفته و پیوسته بدنبال داشتن یا فراهم شدن شرایطی باشد که تصور می کند به واسطه آن می تواند خوشبختی را در آغوش گیرد.

همه زندگی انسان اسیر(من) چنین حالتی دارد، به هرچه می رسد تا مدتی شاد است، اما مجددا احساس کمبود و نارضایتی می کند، سپس برای شارژ شادی و لذت، مجدداً دست به جستجو می زند!

آیا به نظر شما شناسائی و تشخیص چنین عامل شیطانی در وجودتان کارکوچک و بی اهمیتی است؟

آیا درک این موضوع که بسیاری از دلمشغولیت های انسان معاصر به دلیل مواجه نشدن با این عامل مخرب درونی است کشف پیش پا افتاده ای است؟

اگربه وسیله خودشناسی قصد برآوردن نیازهای تان را دارید، باید بدانید که در خدمت آن عاملی هستید که از درون در حال نابودی شماست، اما اگر فارغ از هرنوع نیاز، نیت تان تشخیص عامل آشوب است، خودشناسی شما را قادر به شناسائی و درک آن می سازد.

-هنگامی که مفهوم خوشبختی درک شده باشد دیگر نیازی به کشف خوشبختی نیست، زیرا خوشبختی درک مفهومی از بودن است که در ذهن ما درک شده است. هنگامی که شیوۀ صحیح (بودن) درک شده باشد، انسان خود به خود در وجود خویش آرام گرفته و در مدارصحیح زندگی و آرامش قرار می گیرد. جستجو و کشف خوشبختی فریبی فکری است برای منحرف ساختن ما از توجه به خود برای در آرامش زیستن.

اگر توجه به خود، بدون هرنوع تعبیر و تصویر سازی فکری که دستاورد خودشناسی است در ما شکل گیرد، نه نیازی به مطالعه داریم و نه جذب برنامه های ماهواره ای خواهیم شد. هرچه قابل درک باشد توسط خود ما درک خواهد شد.

کنجکاوی و تمایل ما برای دانستن، بهانۀ موجهی است برای روبرو نشدن با خودمان. به همین دلیل هرقدر مطالعه می کنیم باز همچنان تشنۀ دانستن چیزی جدید هستیم.

بسیاری ازمشتاقان خودشناسی آنچه می بایست درک کنند را درک کرده اند، اما جرأت بکارگیری دانسته های خود را در بارۀ خود ندارند. ما ازترس شک کردن به موجودیت بدلی خویش ازاطلاعات مان برای برچسب زدن به رفتار دیگران استفاده می کنیم!

-ازآنجا که اندیشه های بشر همواره جای حقیقت را اشغال می کنند، مفهوم خوشبختی نیز از این قاعده مستثنی نبوده و دستخوش تحریف شده است. پدیده ای مانند خوشبختی را نمی توان به شکل تعریف به دیگران ارائه داد. علت این امر انحصاری بودن آن در افراد است. انسان به دلیل تعابیر و تصاویر فکری متفاوت از خوشبختی، در درک آن دچار سردرگمی و تردید شده است.

افراد بدون آنکه درکی از خوشبختی داشته باشند، صرفاً براساس گفته ها و نشانه ها آن را می جویند. برای بسیاری، جستجوی خوشبختی از یافتن اش با اهمیت تر است . زیرا به انگیزۀ کشف آن، بهانه ای دارند برای فرار و نماندن با خود .

به همین دلیل حتی اگر واقعاً خوشبخت باشند، باز همچنان از پذیرش و ماندن با آن امتناء کرده و فشاری فکری آنها را موظف به حرکت و جستجوی سوژه ای جدید می کند!

-خوشبختی چیست؟

خوشبختی یعنی پذیرش و قبول آنچه هستیم. اگرشما قادر به پذیرش (آنچه هستید) بشوید، دروناً احساس سرور و خوشبختی خواهید نمود، بدون آنکه نیازی به دلخوشی یا لذت بیرونی داشته باشید. خود شما شرط لازم برای تجربۀ خوشبختی هستید، به شرط آنکه هر چه هستید را همانگونه بپذیرید! فکر به عناوین گوناگون ما را به خودمان ناقص جلوه داده و ما را بابت آن ملامت می کند.

یکروز مشکل ضعف حافظه را به رخ مان می کشد، روز دیگر بند می کند به شکل بینی یا عینکی بودن. همۀ این افکار و نگرانی های ساختگی، جزئی از مکانیزم فکری هستند برای درگیر نمودن ما به خودمان، اطلاع از این ماجرا کمک می کند تا ترس های مان را جدی نگرفته و با آن در گیرنمانیم.

به نظرشما اطلاع از ماجرا های پشت پردۀ ذهن که موجب ترس و بی قراری می شوند مفید تراست یا نحوۀ کسب موفقیت و مدیریت کردن خشم!؟

پذیرش خود، آنگونه که هستیم، تنها حس اصیل خوشبختی است که حالتی پایدار دارد، حالی درونی که پس از شکل گیری، انسان را رها نمی سازد. اصالت این حالت به دلیل اتکاء آن به درون انسان است.

احتمالاً شرحی به این سادگی شما خوانندۀ کاشف خوشبختی را ارضاء نخواهد ساخت! زیرا برای چنین واژۀ بحث برانگیزی کمی حقیرانه و مختصر به نظر می رسد! از کودکی این تصور در ما شکل داده شده که خوشبختی و آرامش در بالای کوهی صعب العبور و احتمالاً در منطقۀ تبت می باشد که انسان هائی با آموزش خاص قادر به یافتن آن می شوند، این در حالی است که خوشبختی با یک تغییر بینش منطقی در بالاخانۀ سرتان قابل دستیابی است. حقیقت همیشۀ ساده و دم دست است. اما این تعبیر انسان است که آن را بغرنج ساخته و به نقاط دور حواله می دهد.

کلید حل معمای به ظاهر پیچیدۀ خوشبختی در پذیرش و توجه به (آنچه هستیم) است.

اما پی بردن به اینکه چرا حاضر به پذیرش خود نیستیم، موضوعی پیچیده است که می بایست از طریق درک شخصی مورد توجه قرارگیرد.

چرا در حال حاضر نگرش ما به خوشبختی شکل مادی و بدست آوردنی به خود گرفته؟

چنین نگرشی حدوداً از دهۀ شصت میلادی به واسطۀ افزایش تولید توسط تبلیغات رسانه ای در آمریکا رواج یافت. اگر دقت کنیم متوجه می شویم که اساس تبلیغات رسانه ای را تمایل به لذت و خوشبخت شدن تشکیل می دهد، لذت بردن از جویدن آدامس یا نوشیدن یک نوشابه، حس خوشبخت بودن به واسطۀ سفر به مکانی توریستی و یا لذت چشیدن یک سس خوش طعم یا یک هات داگ که یاد آور طعم خوش زندگی است!!!

آنچه در همه این تبلیغات به چشم می خورد حس لذت و القاء خوشبختی است که در گرو مصرف یا داشتن چیزی است. در این گونه تبلیغات حس خوشبخت بودن در حد ارضاء یک ذائقه، مثلاً چشائی پائین آورده می شود. طبیعی است که با تاثیر چنین شیوۀ تبلیغاتی ای، سطح توقع مردم از خوشبختی چنین تنزل یابد. این روند نیز امروزه با کمک پیشرفت های تکنولوژیکی همچنان درابعاد وسیع تر، در جوامع رسوخ داده می شود.

همه ما تحت تاثیر تبلیغات تجاری زندگی خود را تعطیل اموری کرده ایم که تصور خوشبختی به ما می دهند. تصوری که به دلیل ماهیت دروغ شان انسان توهم زده را می فریبند.

اغلب مردم دائماً بدنبال بدست آوردن کالا یا فراهم شدن شرایطی هستند که بتوانند به واسطۀ آن حس ذوق زدگی و لذت بکنند، به همین دلیل حرص و طمع شکلی عادی و متعارف به خود گرفته.

آیا به نظر شما چنین خوشحالی ای بدلی ای که وابسته به داشتن یا نداشتن افراد است قابل قیاس با تجربه شکوهمند بی نیازی و آرامش هست؟

یک سؤال، آیا به نظر شما در برنامۀ خلقت بشر مبنا براین گذارد شده که انسان به واسطه ساخته های خویش و سرگرم شدن و مرور آنها احساس سرور و شادی کند، یا این هم برنامه ای است که توسط انسان منفعت طلب برای هم نوعان ساده دل تدارک دیده شده است؟

(آیا اینکه چرا روان من به عنوان یک انسان چنین دچارتشویش و اضطراب می شود مهم تر است یا پیگیری علل غرق شدن کشتی تایتانیک، یا بررسی وضعیت مزاج ناپلئون در جنگ واترلو!

همۀ این سرگرمی های به ظاهرعلمی برای سرگرم نگه داشتن و دور کردن ما ازاصل موضوع زندگی یعنی خودمان است).

انسان به دلیل سرگرم ماندن به اندیشه ها و ایده های خودساخته اش، اصالت خود را به فراموشی سپرده، ناآرامی انسان نتیجه طبیعی چنین انحرافی است.

انسان با خود بیگانه حاضر به عقب گرد و تجدید نظر در نحوه عملکرد اش نسبت به خود و هم نوعان اش نیست. او مغرور نتایج معجزه آسای علم و تکنولوژی شده.

او قصد دارد گاری چرخ شکستۀ ایده هایش را به اسم خوشبختی و با کمک القائات رسانه ای به سرمنزل مقصود که مشخص نیست کجاست برساند.

دلیل اینکه انسان تا این حد وابسته به رسانه ها شده ، اعتیاد به درک واسطه ای و دوری از خود است.

با توجه به این موضوع می توان پی به قدرت و اهمیت امپرطوری رسانه ای برد.

ما بیش از پیش معتاد به رسانه ها شده ایم. ما عمداً خود را متوجه و سرگرم به رسانه ها نگه می داریم تا متوجۀ ترس ها و طلب کاری های درونی از خود نباشیم.

ما فرار از خود را به عنوان راهکاری مؤثر برای رفع اضطراب بر گزیده ایم، در حالی که راه خلاص همیشگی ازاضطراب توقف و رو در رو ماندن با آن است. بیشترعمر انسان با خود بیگانه را کشف و پرداختن به راه های فرار تشکیل می دهد.

ترس و فرار انسان از خودش نه تنها از نگاه برنامه ریزان رسانه ای دور نیست، بلکه وجود این ضعف اساس سرمایه گذاری و توسعۀ رسانه ای را تشکیل داده است.

با وجود چنین ضعفی در انسان، این رسانه ها هستند که با همکاری بخش های سرمایه گذار، تصمیم می گیرند خوشبختی را چگونه برای مردم تعریف و به آنها القاء کنند.

-حس ناکامی در انسان، حاصل برآورده نشدن نیازهای کاذب شخصیتی اوست. انسان هنگامی که از نیاز و اجبار رها باشد دروناً مسرور و خوشبخت بوده و نیازی به چیزی به عنوان خوشبختی ندارد.

شما به عنوان فردی علاقمند به خودشناسی قبل از هر اقدام می بایست تکلیف تان را با خودتان روشن کنید. آیا قصد دارید با خودشناسی فردی ممتاز و خوشبخت شوید، یا فارغ از نیازها و آرزوهای تان در پی کشف دلائل بی قراری و اضطراب های تان هستید ؟

-به نظرشما شخصیت ممتاز چگونه فردی است؟

آنچه مسلم است در مورد شخصیت ممتاز در همه جوامع حکمی واحد جاری است و آن اینکه آنچه از زندگی عاید او می شود، عنوان، امکانات و تعلقاتی موقتی است که حاصل تلاش های او در فرصت زندگی است. تعلقاتی که حس دلگرمی به او می بخشند. اما این دلگرمی به دلیل وابسته بودن، موقتی بوده و دائماً به وسیلۀ دیگر رقبا مورد تهدید قرار می گیرد.

انسان ممتاز نقش امانت داری موفق را بازی می کند که می بایست برای حفظ داشته های اش پیوسته تلاش کرده و ترس و دلهره را به جان بخرد، تا موقعیت اجتماعی اش را حفظ کند.

همه زندگی او تلاش است و تلاش است و تلاش. تا هنگامی که زنگ تفریح اجباری مرگ استراحتی ابدی برای او به ارمغان آورد. تنها دراین حالت ذهن او قادر به درک دیرهنگام تجربۀ با شکوه بی نیازی می شود. انسان ممتاز فردی است که همه نگاه ها متوجۀ اوست، او برای حفظ این توجه دلخوش کننده می بایست همواره تلاش کند.

او فردی است که در دام ارزش های اجتماعی و داشته هایش گرفتار شده، این داشته های موقتی برای او بااهمیت تر از خودش می باشند، زیرا موجودیت اش را درگرو داشته هایش دیده و خود را با آنها معنا دار می بیند. او فردی است شجاع، باهوش و با پشتکار اما اسیر، مضطرب و نیازمند!

این موضوع می بایست از ابتدا روشن شود که قصد از خودشناسی رسیدن به خواسته ها و برترشدن است، یا شناسائی عاملی که از درون شما را به خودتان ناقص و بی عرضه جلوه می دهد؟

آیا می دانید درصد بالائی ازکتابهائی که با عنوان خودشناسی به چاپ می رسند به نیت برآورده شدن حسرت های شخصیتی خریداری می شوند؟ فروش بالای چنین کتابهائی به دلیل غفلت و نیازمندی افراد است.

آیا نیت شما در انجام خودشناسی درک مشکل خودتان است، یا آموزش نحوۀ دفاع و دشمنی کردن با مردم؟

اگر مورد دوم مورد توجه شماست، همین لحظه این سایت را ترک کنید! زیرا نوشته های آن دنیای خیالی شما را برسرتان خراب و شما را در موجی از سردرگمی و تردید نسبت به خود گرفتار خواهد ساخت. اما اگر نیت تان شناسائی و رهائی از شر عاملی است که از درون در حال تخریب روان شماست، می توانید روی نوشته های این سایت حساب کنید.

اغلب مردم به منظور (روتوش شخصیت) و یا تحقق رویا های شان به سراغ خودشناسی می روند. اما رسیدن به چنین منظوری نه ازطریق خودشناسی و نه ازهیچ طریق دیگری میسر نمی گردد. زیرا عاملی که نیاز را در ما شکل می دهد، ماهیتی توهمی دارد، بنابراین آنچه به تحریک او در پی اش به راه می افتیم نیز توهم است، حاصل و نتیجۀ تلاش های انسان اسیر شخصیت همواره بر توهم استوار بوده و به همین دلیل با وجود یک عمر تلاش همواره خود را مغموم و بازنده می یابد.

نیازهائی که توسط فکر به منظور رشد شخصیت در ما شکل داده می شود در حکم یافتن نخود سیاه است.

خودشناسی واقعی شما را به سوی نادیده های ذهن هدایت می کند، به جائی که نیاز، خشم و انتقام شکل می گیرند. جائی که تصمیم مبدل به تردید و نفرت جای عشق را می گیرد.

جائی که میل برتری و سلطه جای رأفت انسانی را اشغال کرده.

به نظرشما آیا مطرح کردن چنین حقایقی ممکن است موجب دل سردی شما نسبت به خودشناسی شود؟ چرا شنیدن چنین مطالبی در مورد خودشناسی باید ما را مضطرب و نگران سازد؟هنگامی که حقیقت اسباب نگرانی انسان شود، یقیناً ذهن در اشغال غفلت است.

چرا هشدار فرد غافل را آشفته می سازد؟

هشدار باعث می شود تا انسان غافل نسبت به مرکز فهم اش یعنی (عقل من) دچار تردید و بی اعتمادی شود. (این تردید متوجه مرکزی است که ما آن را به عنوان همه چیز خود و پایگاه تامین امنیت روانی خود باور کرده ایم. تردید به نحوۀ عملکرد این پایگاه بدلی که ما آن را (من) خود تصور کرده ایم موجب حس ناامنی و ترس در انسان می شود).

هنگامی که (من بدلی) یا (فهم من) مورد تردید قرار گیرد، گوئی نقش هایش لو می رود. به همین دلیل نسبت به ملامت یا نصیحت واکنشی منفی نشان می دهیم.(در حقیقت این من بدلی ماست که برآشفته شده و واکنش نشان می دهد، نه ذات ما).

شیطان یا (من) بدلی حاضر به قبول شیوه ای جز غفلت در ذهن انسان نیست. ازآنجائی که انسان غافل، برای تامین امنیت روانی وابسته به (من) بدلی اش است، ازترس ازدست دادن آن همواره خود را مجبور به دفاع و باج دادن به آن می بیند!

( آیا متوجه این بازی فکری هستید؟ این خود ما هستیم که پدیده ای توهمی ای را به عنوان پایگاه تامین امنیت روانی در خود می سازیم، به این امید که با اتکاء به آن در برابر دیگران مصون بمانیم.

این پایگاه دائماً ما را به جدال با دیگران تشویق می کند، اما هنگامی که وارد مشاجره می شویم به جای کمک ، ما را گرفتار تردید، بلا تکلیفی و ترس می کند.

اما هنگامی که (من) بدلی مورد تهدید قرار می گیرد، این ما هستیم که با تمام وجود به دفاع ازآن می پردازیم، زیرا در توهم خود بر این باوریم که این (من) همه چیزما بوده و وظیفۀ تامین امنیت را در ما به عهده دارد. (در اینجا نیز رد پای نگرش ملانصرالدینی انسان غافل به خوبی نمایان است).

اگر از هم اکنون (من) بدلی یا شخصیت را جدی نگیریم و بی جهت پرو بالش ندهیم و عطای ایمنی ای که قرار است به ما بدهد را به لقایش ببخشیم، نه خطر در ذهن شکل می گیرد نه نیازی به دفاع .

هنگامی که بارتوهمات و مبارزات خیالی را به وسیلۀ آگاهی از دوش ذهن برداریم، زندگی بدون ترس را تجربه خواهیم نمود.

قدم اول در خودشناسی توجه به انگیزه های شکل گیری غفلت و راه های گریز از خود است.

آیا دقت کرده اید که فکر ازتوجه ما به خودمان هراس داشته و نگرانی اش را به شکل اضطراب و بی قراری به خصوص در هنگام تنهائی و روزهای تعطیل در ما بروز می دهد؟ هر زمان که قرار است با خود تنها باشیم، فکر ما را دچار اضطراب کرده و به سرعت قصد خروج ما از این حالت را به اشکال گوناگون دارد.

برای درک (من بدلی) و فریب کاری های آن می بایست درهای خودفریبی را بروی خود بسته و در خود به بن بست رسید.

مانند معتادی که برای ترک می بایست ایزوله شود. بسیاری این ایزوله شدن را با سفر به هندوستان و سر به کوه گذاردن تغییر شکل داده و فریب ترفندهای (من بدلی) را می خورند.

هنگامی که با صراحت و صداقت باطنی راه های خودفریبی و گریز را به روی خود ببندیم، ترسی شدید و توهمی برذهن حاکم می شود، اما پس ازآن گشایشی شگرف در ذهن ایجاد می شود که موجب تردید جدی نسبت به خود می گردد. حاصل این تردید نوعی دگردیسی و پوست اندازی ذهنی است که حکم تولدی نو را دارد.

ماندن و بسر بردن در بن بست ذهنی به مثابه گیرافتادن (من بدلی) در گوشه رینگ و لو رفتن نقش های شیطانی اش است.

اگرآنچه هستیم را با جان و دل پذیرفته و ازآن نگریزیم، امکان اتصال و دسترسی مجدد ما به محیطی متفاوت از ذهن که در حقیقت ذات ماست و تا بحال از دسترس ما دور نگه داشته شده مهیا می گردد.

آنچه از بودن در این کیفیت حاصل انسان می شود تجربه ای است ناشناخته، بکر و انحصاری که هرفرد می بایست با درایت شخصی آن را درک کند.

این همان گنج بی پایان جاودانگی است که نصیب انسان های نیازمند نمی گردد. زیرا انسان نیازمند هرچه دلگرم اش کند را قاپیده، مال خود کرده و به آن سرگرم می ماند!

هنگامی که نیاز در انسان شکل نگیرد، انسان صاحب همه چیز می شود، بدون آنکه تعلقی دراو شکل گیرد!

هدف ازاین نوشتار توجه دادن به افرادی است که به جای نزدیک شدن و مشاهدۀ خود، انرژی شان را صرف دلمشغولتی جدید به عنوان خودشناسی یا عرفان کرده اند.

طبیعتاً هشدار بابت این عارضه دیرینه بشر یعنی (غفلت) به مذاق بسیاری خوش نیامده و بار منفی برای (من بدلی) شان در بر خواهد داشت!

هنگامی که به اطراف خود توجه می کنیم می بینیم که ازهر چیز ساده و پیش پا افتاده ای برای خود دلمشغولیت یا تعلقی ساخته ایم. از یک تکه چوب گرفته تا یک رایانۀ جیبی، سرگرمی هائی که ظاهراً موجب دلگرمی اند اما در واقع مخل نگاه و توجه ما به ریشۀ مصائب درونی مان هستند.

امنیت خاطر و دلگرمی حقیقی را می بایست در مرکزثقل وجود خویش یعنی (ذات) جست و به آن تکیه کرد، جائی که فکر تابعی از سیستم ذهن است و سرخود عمل نمی کند.

http://tavajjoh.ir/

احتمالاً اولین چیزی که ازشنیدن کلمۀ غفلت به ذهن خطور می کند خاطرۀ فرصت های از کف رفته و افسوس است.
اما فراموش نکنیم که انسان همواره عمداً و یا سهواً چیزی برای از دست دادن و افسوس داشته و خواهد داشت.
دراینجا قصد نداریم به موضوع غفلت از زاویۀ فرصت سوزی و از دست دادن موقعیت ها نگاه کنیم، بلکه قصد داریم اشاره ای داشته باشیم به نوعی غفلت فراگیر که گریبان گیر نسل بشر شده.
(قرار دادن عمدی ذهن در شرایط بی خبری به منظور توجیه عدم توجه به خود).

هنگامی که به روند زندگی انسان از دیر باز نظر کنیم متوجه این نکته می شویم که بسیاری از توجهات او حول مسائل زائدی می گشته که او آنها را حقیقی و با ارزش فرض کرده است. اموری که ماهیتاً زائد هستند اما اندیشه های بشر بهائی کاذب به آنها بخشیده.
این روند تا به امروز نیزادامه یافته و اغلب مردم چنین اعمالی را به عنوان علائق شخصی و در قالب اشکال گوناگون هنر، ورزش، سیاست، فلسفه، عرفان و یا علم برای خود توجیه و خود را وقف آنها می کنند، با این استدلال که پرداختن و دل دادن به این امور رضایت مندی و آرامش برایشان به ارمغان می آورد.
آیا به نظرشما مفهوم زندگی یعنی سرگرم بودن انسان به ساخته های دست خود و تحسین شدن بابت پرداختن به آنها ؟
اگرچنین است، پس زندگی چیست؟

دامنه غفلت عمدی انسان تا حدی است که همه آن را عادی و طبیعی فرض گرفته اند.
اغلب مردم به غفلت های خویش نوعی وابستگی و اعتیاد پیدا می کنند به این دلیل که به آنها حالتی از رضایتمندی و دل خوشی تصنعی می بخشد!
به دلیل وجود این احساس خوشایند جانشین است که مصلحین اجتماعی همواره در طول تاریخ در راهنمائی مردم برای ترک غفلت با مشکل مواجه بوده اند.

متاسفانه انسان در مواجهه با درون پر رنجش به جای برخوردی منطقی ، چاره را در فرار از خود و توجه به بیرون دیده.
غفلت ازخویش با توجیه بررسی و کشف رازهای بیرونی، موجبات غریبگی بیشتر انسان با خود را فراهم کرده است. اگر انسان قادر می شد که در وضعیت انسجام ذهنی قرارگیرد و وحدت را در وجودش تجربه می کرد، قطعاً دستاوردهای متفاوت تر و متنوع تری نصیب خویش می ساخت.

لطفا به اطراف خود به خصوص رسانه ها توجه کنید، اغلب مردم در حال سرگرم نگه داشتن خود به اموری هستند که تصور می کنند موجبات سعادت و آرامش آنها را فراهم می سازد.
برنامه های رسانه ای پراست ازافراد ماجرا جوئی که خود را وقف رسیدن به ایده هایشان کرده اند. یکی دیوانه وار خود را غرق ورزش و یا پرسه زنی در طبیعت و مطالعۀ زندگی حیوانات کرده، دیگری از سرکول علم و تکنولوژی بالا می رود، عده ای خود را موظف به خلق اثری به یاد ماندنی در زمینه موسیقی، ادبیات و یا سینما می بینند و افرادی نیز مشغول بررسی تاریخ و یافتن زوایای تاریک آن هستند.
آنچه تاسف آور است حس غبطه و افسوسی است که تماشاگران به خصوص جوانان به این افراد می خورند. چرا که تصور می کنند آنها به عنوان تلاشگران عرصه زندگی ، خوشبختی مورد نظرشان را یافته اما دیگران از آن بی نصیب مانده اند!
چنین حسرتی ناشی از بیگانگی انسان با خود و خود باختگی اش نسبت به دیگران است.
( به طور مثال گاهی اوقات افرادی را مشاهده می کنیم که به دوستان سالکی که در مراسم یادبود مولانا درقونیه می روند قبطه می خورند.
آنها شرکت در مراسم سماع را نقطۀ اتصال به حلقۀ عرفا و اوج سعادتمندی تصور کرده و با همگون سازی خود با آن مراسم تصوری ازرهائی و خوشبختی درخود شکل داده و مدتی با خاطرۀ آن مراسم سرمست هستند. این در حالی است که برادران سماعی شان مشغول اجرای نمایشی عرفانی به منظور جذب توریست های ساده دلی هستند که گمشده شان را در سرزمین های مجاور و خارج از ذهن خود می جویند).

در پس انجام این امور جای یک چیز خالی است و آن نگاه صادقانه و بی تعبیر انسان به باطن خویش است. انسان آنقدر خود را غرق بیرون ازخود کرده، گوئی با این مشغول سازی عمدی، قصد منحرف ساختن خود از مسائل درون اش را دارد.
اما علت این فرار از خویش چیست؟
چرا انسان تاب ماندن با خود را ندارد؟
چه نوع فشاری موجب می گردد تا انسان قادر به توقف در خویش نبوده و دائماً از درون به بیرون پرتاب شود؟
این موضوع را در خودتان مورد بررسی قرار دهید، هنگامی که فشاری فکری شما را متمایل به انجام کاری می سازد به انگیزه های شکل گیری آن تمایل در خود دقت کنید.
توجه کنید و ببینید دلیل میل شما به انجام آن چیست؟
آیا تا بحال توانسته اید آنچه موجب شکل گیری نگرانی در شما می شود را زیر نظر بگیرید.
میل به کشف یک پدیدۀ علمی، سفر به مکان های صعب العبور، بالا رفتن از قله کوه ها، گرایش به فلسفه و عرفان، خلق یک اثر هنری و یا میل به برتر شدن و قهرمان بودن.

وقتی در سکوت ذهن و فارغ از قیل و قال های همیشگی به تمایلات خود توجه کنید مطمئناً در بسیاری ازآنها رد پای تضاد و اضطراب را حس خواهید کرد. ترس از چیزی نبودن، مقایسه شدن، به حساب نیامدن، عدم شهرت، تنها بودن، نرسیدن و نداشتن و یا ترس از آزار.
درگیری ذهن با هر یک از این افکار موجب شکل گیری تضاد و اضطراب و نتیجۀ آن به شکل توجه به بیرون و تمایل به هیجان می شود.

-علت اصلی گریزانسان و تمایل به ماجرا جوئی، وجود افکار متضادی است که منجر به اضطراب می شود، اضطرابی که پیوسته در لابراتوار تولید اندیشه های متضاد فکر، تهیه و مانند آفتی مهلت به ذهن تزریق می شود.
انسان برای نماندن با اضطراب و درون پرآشوب اش تلاش می کند تا در خودش غایب باشد، او برای این غیبت عمدی نیازمند کشف بهانه ها است. در این سرگشتگی تاریخی هرچیزی که بتواند به انسان بهانۀ ای برای غیبت در خودش بدهد، او ارادت خاصی به آن پیدا می کند. (بیان غفلت از این واضح تر)!

هنگامی که نگاه ما به خود و زندگی عمیق و شفاف باشد، دیگر مبهوت علم و تکنولوژی و دیگر ساخته های دست بشر نشده و نسبت به آنها خود باخته نمی گردیم.
هم انگیزۀ فرهاد به عنوان عاشق کوه کن برایمان روشن می شود و هم دلایل جستجوی بی وقفۀ انسان برای کشف عجایب در کهکشان ها!
انسان تاوان رو در رو نماندن با اضطراب را با بیگانگی بیشتر با خودش می پردازد. بیگانگی ای که مولد اشکال جدیدی از اضطراب در او است.
-شاید بی اقراق بتوان ادعا نمود که در این دوران اضطراب انگیزۀ بسیاری از تلاش های انسان شده است.
تلاش هائی که برای انسان شگفتی و هیجان به ارمغان می آورند. بیائیم روی ارتباط بین اضطراب و غفلت بیشتر دقت کنیم. زیرا نکات با ارزشی در این بررسی نهفته است که می تواند ما را به ریشه های غفلت در خودمان نزدیک سازد.

آنچه قادر است اضطراب را کاهش و یا موقتاً برطرف می سازد، هیجان است، در حقیقت هر عاملی که بتواند حواس انسان را از اضطراب و (من) های طلب کار درونی اش پرت کند و معطوف به خود سازد، خاصیت ضد اضطراب داشته و در حکم اکسیری ارزشمند برای اوست. چنین خاصیتی را جدای آرام بخش ها، مواد مخدر و الکل می توان در هیجان، بهت و شگفت زدگی نیز یافت.
انسان در طی قرن ها برای تطبیق خود با معضل اضطراب، دست به کار ایجاد هیجان و کشف پدیده هائی شده که موجبات شگفتی و بهت زدگی او را فراهم آورند.
کشف کاربرد هیجان در افراد به منظور کاهش اضطراب می تواند با خود ارضائی در نوجوانی آغاز و به شکل تلاش های گسترده علمی و خلق آثار هنری و یا گرایش و انجام انواع بزهکاری در جوانی و میانسالی ادامه یابد.
آنچه در هنگام انجام این امور جدای جدیت در انجام آن برای فرد اهمیت دارد، شرایطی از آزادی موقت و جدا شدن از حس اضطراب است که فرد خود را در آن لحظات آرام می یابد.
(البته درست تر این است که بگوئیم این مستی هیجان است که موقتاً جای حس اضطراب را می گیرد، وقتی مستی میبپرد، اضطراب کرخ شده به حالت اول خود باز می گردد. این حالت ناپایدار را در لذت نیز می توان مشاهده کرد. تنها شکل ازسرخوشی و سرور حقیقی زمانی است که انسان در پیوند با ذهنی خالی از تصاویر و تعابیر متضاد فکری باشد ).
فرهنگ جوامع به خصوص جوامع غربی پیوسته تلاش و حرکت های شخصیتی را برای مردم تجویز و پاداش چنین تلاشی را به شکل معرفی شخصیت شهیر به افراد نشان می دهند.( منظور از تلاش در اینجا حرکت های واقعی برای امرارمعاش و رفع نیازهای زندگی نیست، بلکه اشاره به تلاش هائی است که افراد برای ایجاد حس برتری و رسیدن به شخصیت مورد نظر جامعه و نمایش خود به دیگران به آن دست می زنند).
اما آیا این شخصیتی که مطلوب جامعه بوده و آن را به عنوان الگوی انسان کامل معرفی می کند.(بگذریم ازاینکه این تعریف در هرجامعه ای بنا به نوع فرهنک و رسوم اجتماعی متغیر بوده و قطعاً یک پدیدۀ متغیر نمی تواند اصالت داشته و پایدار بماند) می تواند جز منافع خود به منافع دیگران توجهی داشته باشد؟ قطعا نمی تواند!

انسان شخصیت مدار به دلیل بیگانگی و عدم ارتباط با درون خویش فاقد تکیه گاه درونی است، چنین انسانی برای حس وجود داشتن و امنیت درونی وابسته و نیازمند به وسایل و دلائلی بیرونی است که پیوسته حسی بدلی از بودن و امنیت را در او شکل دهند.
به همین دلیل انسان اسیر شخصیت دائماً تلاش می کند تا بدست آورد، بشود و برسد تا دلیل و بهانه ای روانی برای بودن و زندگی کردن برای خودش داشته باشد. اگر بخشش و انفاقی هم می کند برای رد خطر از منافع اش و یا حس رضایت مندی ازخودش است.

انسان خود را درگیر با موضوعی به عنوان فلسفه زندگی و نحوۀ چگونه زیستن کرده ، موضوعی که در حیطۀ درک او نیست اما او پرداختن به این ایده را بهانه ای برای غیبت در خویش و بسر نبردن با (آنچه هست) کرده .
اصولا انسان با خود بیگانه شیفته هرچیزی است که توجه او را از باطن اش منحرف سازد، ازاندیشیدن به ایده ها گرفته تا لذت و هیجان و همچنین کمک گرفتن ازمواد گوناگون شیمیائی به منظور کرخ کردن ذهن خود.

انسان به شکلی جدی در پی کشف فلسفه وجودی و توجیه زنده بودن خود است. اما آنچه دراین میان فراموش شده توجه انسان به (آنچه هست) اش است. این عدم توجه ناشی ازغفلت عمدی انسان ازخویش است.

تا زمانیکه غفلت به شکل مخدری قوی در انسان عمل می کند، صحبت از (زندگی در لحظه) و (رهائی) صرفا ایده و بهانه ای است برای عدم حضور در خویش و تداوم بخشیدن به غفلت به بهانه های جدید!

http://tavajjoh.ir/

 

شب آرامی بود

قاسم سلطانی

در فرهنگ «دهخدا» اینگونه آمده است:

ایشان را از این جهت رند خوانند که ظاهر خود را در ملامت دارد و باطنش سلامت باشد. منکری که انکار او از امور شرعیه از زیرکی باشد نه از جهل. هوشمند و باهوش و هوشیار. آن که با تیزبینی و ذکاوت خاص مرائیان و سالوسان را چنانکه هستند، شناسد. نه چون مردم عامی.

من اعتقاد و ایمان دارم که هرکس خودش باید به معراج برود و در نهایت خودش باید معانی را تجربه کرده و با ذات او یکی شود و من رندی را چنین تجربه کرده ام:

رندی از معصومیت به معصومیت و از سادگی به سادگی رسیدن است. رندی یک پروسهء عاشقانهء سالم عقل و خرد، برای رسیدن به معشوق است. رندان، شخصیت هایی هستند که در صورت و ظاهر متناقض و درونی متعادل دارند، زیرا صورت گر، همان سطح نگر و ظاهر بینی است که از چشم سر استفاده می کند و چشم سر، تنها بیرون را می بیند و بیرون همیشه در رقص است و در حالت های متناقضی که عقل کل به آن می دمد. ظاهربین، قادر به دنبال کردن پیوستهء رند رقاص نیست.

رند، از ظاهر به باطن و از باطن به ظاهر سفر می کند و هر دو جهان را بهشت می بیند، زیرا می داند که وجود یعنی بهشت، پس هرچیزی که وجود دارد الهی بوده و از جنس بهشتی است.

رند، شخصیتی است که اعتماد را بر تردید، عشق را بر نفرت، بخشش و عبور را بر مانع و تقسیم را بر جمع ترجیح می دهد و در این راستاست که شادی و بهشت را تجربه می کند.

رند، شک و انتقاد را نفی نمی کند، اما از آن عبور کرده و آن را تبدیل به اعتماد می کند. یعنی اعتمادش بر تردیدهایش پیروز می شود و این سرمایه را مدیون طبیعت خود می داند و از هر گونه برتری طلبی پرهیز می کند و تقوا را در رندی و رندی را در تقوا می داند و تجربه می کند.

رندترین نطفه ها تبدیل به آفرینش می شوند!

قاسم سلطانی

این روزها عبارت های زیر در اینترنت بسیار مد شده است:

_ هرگز به خاطر دیگران اصالت خود را تغییر ندهید، چون هیچکسی بهتر از شما نمی تواند نقش شما را بازی کند، پس خودتان باشید، شما بهترینید.

_ کسي که نداي دروني خود را مي شنود، نيازي نيست که به سخنان بيرون گوش فرا دهد.

_خودت باش ...

_ زندگی کن با قوانین خودت، با باورها و ایمان قلبی خودت، به حرف مردم و دیگران گوش نده...

_ من جهان خودم هستم...

_ به حرف های دیگران در بارهء خودت بها نده، خودت ببین که هستی، کجا هستی و لغزش هایت کدامند...

_ نگران آنچه دیگران در باره شما می گویند نباشید، آنها کسانی هستند که به جای یافتن کاستی های خود، مشغول یافتن کاستی های زندگی شما هستند...

_ فقط به خدا و خودت اعتماد کن...

همه این جملات قصار در خلع که گفته نشده اند. خلاصه ای از شناخت و بصیرت متفکران معصوم و عارفی هستند که آیه وار با دیگران تقسیم می کنند و برای این نیستند که هر کسی به نفع نفس خود تعبیر کرده و از برای فربه کردن نفس خود بهره بجویند!

من ترسم از این است که این "خود" در نزد عام همان خود تقلبی، خود جانشین، متعصب، مرتجع، جزم اندیش، کینه توز، حسود، شخصیت پرست و متوهمی(نفس) تلقی شود، که نه دوست دارد یاد بگیرد و نه تغییر کند، نه متخصصی را به رسمیت بشناسد، نه از جهان ذهنی خود بیرون آید، نه به اشاره های پارهء دیگر خود گوش بسپارد، و در باورها و حقایقی که ساختهء ذهن و نفس خودش بوده، پافشاری و سماجت کرده و در جهنم خود بسوزد و بسوزاند

قاسم سلطانی

چشم و گوش های مان و تمامی اعضای بدنمان را از بردگی نفس و خرافه رها سازیم. اجازه ندهیم که گوش های مان بشنود، آنگونه که نفس دوست دارد بشنود و چشم های مان ببیند آنچه را که نفس دوست دارد ببیند. گوش و چشم های مان را از استعمار نفس آزاد سازیم.
ما باید ببینیم و بشنویم آنچه را که فطرتمان و خداوند می خواهد ببیند و بشنود. اگر این گوش و چشم در اختیار خرمان (نفس) باشد، همه چیز را تحریف و سانسور شده می بیند و می شنود و عاقبت تحریف و سانسور، توهم و دیوانگی است. غیر واقعی زندگی کردن است
چشم و گوش ما از جنس زندگی، شادمانی و خداوند است و نفس از جنس درد و غم و پریشانی. هر زمان دیدیم که در رنج و درد هستیم، بدانیم که اختیارمان را نفس در دست گرفته است. آزادی حقیقی رهایی از نفس است.

مولانا می فرمایند:

چو مشتری دو چشم تو حی قیومست به چنگ زاغ مده چشم را چو مرداری

قاسم سلطانی

با متدلوژی علم و اقتصاد نمی توان عصاره زندگی را چشید. زندگی فقط که علم نیست. زندگی فقط که فروختن قالی نیست. زندگی که فقط مدیریت یک کارخانه و شرکت نیست. زندگی که فقط معاینه کردن بیماران نیست. زندگی که فقط شمردن پول نیست. تو بالاخره خسته می شوی. تو دلت برای استراحت و مزه و طعم زندگی تنگ می شود. تو بدون عشق و تجربه زندگی واقعی, محکوم به افسردگی, سستی,بیحالی, بی دوامی و بیهودگی خواهی بود. تو بدون شفقت و مسرت و شادمانی محکوم به بیماری و در سیر قهقرایی و مرگ تدریجی خواهی بود. 

تو با متدلوژی بازار نمی توانی با انسان ها ارتباط برقرار کنی. با متدلوژی بازار و تردید تو نمی توانی به انسان ها اعتماد کنی و همیشه با گوشه چشمت به انسان ها نگاه خواهی کرد و نخواهی توانست با تمامی چشم هایت به انسان ها نگاه کنی. وقتی ما نتوانیم با تمامی چشم های مان به انسان ها نگاه کنیم, طبیعی هست که نخواهیم توانست با تمرکز کامل به انسان ها بنگریم. ذات زندگی به تمرکز نیاز دارد. زندگی مشتمل تمرکز, اعتماد, آگاهی و بخشش است. در زندگی ما ناگزیر هستیم, که متدلوژی و واحد اندازه گیری برای زندگی کردن را از بازار و علم به متدلوژی عرفان و شناخت تغییر بدهیم.

وقتی همیشه در بازار و در فکر بازار باشی, تو به یک موجود بی قاعده و یاوه گو و کج اندیش تبدیل می شوی که همه انتظار مرگت را دارند که صاحب پول هایت بشوند. خودت را دوست ندارند, بلکه به پول هایت نقشه می چینند! حق هم با آن هاست! تو به چه دردی می خوری به غیر از این که از پول حرف بزنی!؟ تو خیلی خسته کننده خواهی بود. وقتی تو خسته کننده باشی, همه تو را ترک می کنند و تو حوصله ات سر می رود. تو خلاق هم نیستی که حوصله ات سر نرود. تو برای این که احساس تنهایی نکنی, سعی خواهی کرد کمی کیسه را شل بکنی. ولی در عمق و ته دلت می دانی که همه تو را به خاطر پولت تحمل می کنند.

با متدلوژی علم هم تو نمی توانی کسی را دوست داشته باشی. با متدلوژی علم نمی توان عاشق شد و طعم زندگی را چشید. با واحد اندازه گیری علم تو مجبوری دنبال مرجع باشی. مرجع کجاست!! و عاشق و معشوق مرجعی ندارد. با پیمانه علم هم تو خسته کننده خواهی بود. مگر می توان تمام عمر را در آزمایشگاه ماند!؟ تو بدون رقص و آواز و جشن و سرور, یک جنبنده ا ی مردم آزار, بیشتر نخواهی بود. برای رقص و آواز تو مجبور هستی که بخشنده و تقسیم کننده باشی. و آن فقط با پیمانه ی شناخت, به امری حتمی بدل می گردد. پیمانه های علم و بازار را باید دور بیندازی و با پیمانه عشق و آگاهی و شناخت به زندگی, سلامی جانانه و جانبازی بکنی. درک زندگی و هستی و همسر تنها با پیمانه پیر مغان و عرفان فراهم می گردد.

اگر ما بتوانیم درک کنیم که جسم ما توهمی بیشتر نیست. حقیقت ما مرکب و بدن ما نیست و چهرهء واقعی ما در جهانی نامرئی قرار دارد. من واقعی دست نخورده و همیشه جاوید و جوان بوده و خواهد ماند, آنگاه می توانیم متوجه نیروی خلاق و با عظمتی که در ما قرار دارد بشویم.

این جهان و حقیقت نامرئی که در روی آگاهی و شناخت و اعتماد و وجدان خوابیده است، با جهان غیب که عده ای خرافه گر و خرافه گستر تبلیغ آن را می کنند، متفاوت است. آن جهان غیب، برای فریب و غفلت از این جهان است، اما حقیقت نامرئی، هم در این دنیا و هم در آن دنیا قرار دارد که در مقالهء "این دنیا و آن دنیا" در این مورد گسترده تر سخن رانده شده است.

مولانا می گوید:

هر زمان  نو می شود دنیا و ما/// بی خبر از نو شدن اندر بقا

قاسم سلطانی

به هر صورت ازدواج کنید.

اگر زن خوبي پيدا كرديد كه خوشبخت مي شويد. و اگر زن بدي پيدا كرديد، فيلسوف مي شويد - سقراط

زن سقراط، گزانتيپ، بسيار بدخو و بدزبان بود. روزي در حالي که لباس مي شست بر سقراط، بسيار خشمگين شد و زبان به دشنام و بدگويي او گشود. سقراط به سبب بردباري و حکمت، خاموش ماند؛ اما زن، جسارت ورزيد و تشت آب چرکين لباس را برداشت و پيش چشم شاگردان سقراط، بر سر و روي او ريخت. حاضران گفتند: «تحمل بيجا از حکيمي مانند تو پسنديده نيست». سقراط گفت: «چنين است؛ اما نتيجه غريدنِ رعد و جهيدن برق، برف و باران است. سخنان تند و زننده، درگيري خشونتبار در پي خواهد داشت و فرار عاقل از دست نادان، بهتر از غلبه و پيروزي بر وي است.

روایت از حمید همتی

زخم را با محبت جبران کن!

عبور کن، این راه باید پیموده شود

در یک جا و محل تمرکز نکن.

آب که یک جا بماند می گندد.

راه باز است و جاده دراز

از این مانع عبور کن

از تراکتوری که جلوی شماست، با دقت تمام سرعت بگیر و عبور کن، آن مانع را رد کن. جاده دراز است. اجازه نده که یک نفر، یک فرد، یک جامعه، یک طایفه و...، تو را سال ها در این مکان بپوساند.

از این مکان ذهنی عبور کن...

اینجا را زیادی مسموم کردی، آب که یک جا بماند می گندد

یادت باشد که از این به بعد، هرگز به کسی گیر نده ... یادت باشد که تو چاره ای جز، تمرکز به فرش(زندگی) خودت نداری...

خودت را تحمیل نکن. تحمیل کردن خود به دیگران بیماری است. مسموم کننده است. خودت را تحمیل نکن

هیچ چیز زشت تر و غیر واقعی تر از این نیست که از روی تنهایی، نیاز به دوست و ارتباط داشته باشیم. بدتر از آن این است که از روی تنهایی و ناچاری، به خداوند پناه ببریم. زیرا این وصلت از روی ایمان نیست و هر آن ممکن است به دشمنی تبدیل شود. زیرا ممکن است هروقت که دوستان بیشتری پیدا کردیم، باز خدا را کنار بگذاریم.

کیفیت ارتباط از روی "شناخت و عشق"، کیفیت واقعی و حقیقی است و کیفیت ارتباط از روی احساس تنهایی و نیاز، دروغ و فریب و خطرناک است.

احساس تنهایی، محصول بیماری الیناسیون است و ممکن است که صدها دوست داشته باشیم، اما احساس تنهایی کنیم. چاره و درمانش خودشناسی می باشد.

قاسم سلطانی

می گویند که حقیقت تلخ است، اما این توهین به حقیقت است. حقیقت هرگز تلخ نیست. حقیقت هم شیرین است و هم معشوق!

این "عدم حقیقت" است که تلخ است.

قاسم سلطانی