رابطه خودشناسی با سلامتی

علوم باطنی

wurqun — Tue, 22 Dec 2009 20:14:33 GMT

من و شما اگر علم فیزیک را نیاموخته باشیم, نمی توانیم چیزهایی را در علم مربوطه کسب بکنیم. اگر نظافتچی نباشیم, نمی توانیم چیزهایی را در ارتباط و در مسیر نظافت تجربه و دانش آن را بیاموزیم. اگر علم روانشناسی را نیاموخته باشیم, چیزی را که به روانشناس و روانشناسی مربوط هست را تشخیص و تمیز نخواهیم داد. و اگر رقاص و آوازه خوان نباشیم, رقاص و آوازه خوان را درک نخواهیم کرد.

اگر من و شما هم اکنون و در حال و حقیقت انکار ناپذیر, در یکی از خیابان های یمن قدم بزنیم, چیزهایی را که در آن خیابان وجود دارند خواهیم دید و شاید هم ممکن است حتی چیزهایی را که وجود دارند را هم نبینیم! این بستگی به نیاز و انتخاب و علاقه قلبی ما دارد. اگر شما هم اکنون گرسنه باشید و در آن خیابان مذکور قدم بزنید, البته که تنها رستوران های آن خیابان را خواهید دید. چیزهایی هم هستند که در هیچ خیابانی به چشم نمی خورند و یا حداقل با چشم غیر مسلح نمی توان آن را دید. چیزهایی که نتوان آن را با چشم معمولی دید, آن را علوم باطنی می نامند. چیزهایی که نیاز واقعی و حقیقی ما هستند و جدایی از آن موجب پریشانی و آشفتگی انسان شده است.

ندیدن و عدم تجربه آن نیاز الهی و حقیقی, انسان را خشمگین و تلخ و غیر واقعی کرده است. در انسان تضادها و انکار و امتناع و بی اعتمادی آفریده است. آیا زندگی در اعتماد و در پذیرش و آرامش و در عدم ستیزه و نزاع را می فهمیم!

انسان راهی را که انتخاب می کند, در همان راه زندگی را تجربه می کند. همه چیز در زندگی به انتخاب ما بستگی دارد. زندگی در سطح نیست, بلکه در عمق است. زندگی در عکس ها نیست, بلکه در اصل هاست.

پی نوشت

قاسم سلطانی

توهین و خوارکردن یعنی چه...

wurqun — Sat, 19 Dec 2009 18:31:33 GMT

اگر مقدور بود-روی مردم آزار کلیک کنید و آن را بدون تعصب بخوانید.

اگر کسی به اشتباهات و خطاهای ما به به و چه چه بگوید و برای آن سرود و آواز هم بسازد, از او خیلی ناراحت نمی شویم و در اوج توجه به خطا, می گوییم که "شما لطف دارید!" اما اگر کسی لطف واقعی داشته باشد و با ما صادق باشد, شاید از آن به به و چه چه خبری نباشد, اما صداقتی که در آن شاید باشد, آن صداقت نقش شفا و دارو را انجام می دهد و آن یکی به به و چه چه خود زهری بیش نیست.

اگر کسی نظر واقعی خودش را در مورد ما بگوید, "نفس" آن را اغلب توهین تلقی می کند و ترشرویی را پیشه می گیرد. هرچند که توهین واقعی در نگفته ها و سکوت های مرموزانه و پوشیده قرار دارد. ترس از عدم امنیت بعد از بیان, حقیقت ها را در کوتاه مدت می پوشاند و در دراز مدت بلای جان موجودات و نسل بشر می شود.

در کتابی می خواندم که نخست وزیر وقت هندوستان پیش روانشناس می رود و از او تقاضا می کند علت این که او احساس حقیر بودن بودن می کند را جستجو کرده و او را از این بیماری رها سازد. روانشناس بعد از چند هفته نخست وزیر را نزد خود می خواند و به او می گوید که پاسخ وی را یافته است: او به نخست وزیر می گوید که او معتقد است که نخست وزیر احساس حقیر بودن نمی کند- بلکه او "حقیر" هست...!

این چه چیزی هست که احساس تحقیر و توهین شدن می کند! چرا باید نظر دیگران را توهین و تحقیر تلقی بکنیم!؟ و به فرض که توهین نیت و هدف هم باشد, به قول بودا اگر شما آن توهین را نپذیرید, توهین و توهین کننده با هم می مانند! توهین کننده همیشه توهینش را می فروشد و اگر خریداری نباشد, توهین به خودش برمی گردد و به خاطر همین است که از نظر روانشناسی, کسی که توهین می کند, در واقع به خودش توهین می کند!

اغلب انسان ها با مشکلات و گرفتاری ها و بدبختی های خود لاس می زنند و این ما هستیم که خیال می کنیم, هدف از فلان حرف فلانی توهین بود! بیماری وهم و توهم موجب چنین شبه ها و تخیلاتی می شود. سال های سال است که در ترکیه کسی نمی توانست از آتاتورک انتقادی بکند! زیرا مردم متعصب همیشه انسان هایی را مقدس و پاک و قهرمان می آفرینند و اگر کسی به مقدسات آنان انتقادی بکند, آن را توهین به مقدسات خود تلقی می کنند و با او برخورد می کنند! و این چنین, بغزها در گلوها به نفرت و انتقام تبدیل می شوند و جامعه ناسالم و بیمار- حاصل تعصب و محافظه کاری می شود.

اجازه بدهیم هرکسی, هر طوری که دلش می خواهد با باورها و سنت ها و مقدسات ما برخورد بکند. اگر این مقدسات و باورها حقیقت انکارناپذیر باشند, پس خیالمان تخت باشد و جای هیچگونه نگرانی نباید باشد. خشم و عصبانیت حاصل ناباوری و اعتقاد ضعیف و ترس از افشای سراب ها و دروغ ها می باشد. مگر نه کسی که خدا و حقیقت را دارد, چه نیازی به واکنش خشمگین و تایید دیگران و چه ترسی از آزادی دارد!؟

قاسم سلطانی

مولانا و طرفداران کاذب او...

wurqun — Sun, 13 Dec 2009 19:03:33 GMT

مدتی است که مولانا مد شده است. این در ذات خود بد نیست. اما سواستفاده از شعرهای مولانا و استناد بر مثنوی برای فریب دادن مردم و دیگران هم یک واقعیت است و انسان های آدم نما از این عارف و انسان رسیده استفاده جویی های نامشروع می کنند.

از همه چیزهای خوب و خالصی که انسان های زلال و ساده و صادق از آن زندگی می کنند, مورد سواستفاده انسان های نفسانی و کلاه بردار شده است. اوایل جنگ ایران و عراق بود و من سیزده سالم بود. دو تا مرد با هم که صحبت می کردند, حرف هایشان را می شنیدم که یکی به دیگری می گفت: دخترها که دلخوشی ندارند, رادیو و تلویزیون همه اش غم و از جنگ و مرثیه است. کافی است یک نوار شهرام و اندی را در ماشینت داشته باشی و هروقت دختر و زنی سوار ماشینت شد, آن را باز کنی! می گفت: من تجربه کرده ام که هروقت یک نوار جاز در ماشین داشته ام, دختران زود اعتماد کرده اند!

زمان و سال های افسردگی که مرتضی و شماعی زاده و شهرام و اندی و ... شادی اندکی برای خانه های ما می آوردند, این گرگ ها از آنان و آثار آنان نیز سواستفاده می کردند. و برای اهداف خود و آلوده کردن آب های زمین نقشه ها می چیدند. اگر شهرام و شماعی زاده را دوست داشتی اشکالی نداشت! اما آنان را تله خود قرار می دادی و خودت را در پس این مطربان عشق مخفی می کردی!

از نام مسیح مگر استفاده جویی نمی کنند! از محمد مگر استفاده های نفسانی نمی کنند! به نام محمد و دین او پسران را که مویشان بلند است, می گیرند و شکنجه و آزارش می دهند. در حالی که هزینه روغن موهای محمد از هزینه مواد غذایی او بیشتر بود. این جلادان و متعصبان خودخواه و منزوی, از هرچیز نیکو نام استفاده های نامشروع می کنند. به همین خاطر تمام ادیان تا به حال توسط این شیادان تحریف شده است. چنان که خود انسان و غریزه او را هم تحریف کرده اند! هدف و مسیر زندگی تحریف شده است.

درک و فهم یک بیت و یک داستان کوتاه مثنوی برای درک حقیقت کافی است. کسی که مولانا را می فهمد, تنها چیزی که از خود تولید می کند, انرژی و شادمانی و آزادی است. تنها چیزی که برایش اهمیت دارد, آزادی و عشق است. کسی که مولانا را می فهمد, انکار حقیقت نمی کند. با حقیقت مجادله نمی کند. بلکه در مقابل حقیقت زانو می زند و اشک شوق می ریزد. بسیار معلولیت غریبی است, اگر در مقابل حقیقت قرار بگیریم و اشک های شوق سرازیر نشود و همچنان در فکر باشیم!

هر مدی به هرکسی برازنده و زیبنده نیست!

من به هر جمعیتی نالان شدم // جفت خوش حالان و بد حالان شدم

هیچ کس آگه نشد از حال من // وز درون من نجست احوال من

قاسم سلطانی

نظری کوتاه در باره احساس گناه

wurqun — Mon, 07 Dec 2009 20:29:33 GMT

درگیری با احساس گناه یک مشغولیت بسیار آزارنده و موذی و اتلاف انرژی و در نهایت یک فکر مزاحم می باشد. در ایام عید پیش فلانی نمی روید, اما در ذهنتان تمام طول روز پیش او هستید. در واقع احساس گناه دو لبه و شخصیت دارد. شما یک کاری را می خواهید انجام بدهید و یا انجام نمی دهید. مثلا شما تصمیم گرفته اید یک روز تمام, هیچ کاری انجام ندهید, در حالی که لحظاتی که هیچ کاری انجام نمی دهید, احساس گناه دست از سر شما برنمی دارد. اگر فلان کار را انجام می دادم بهتر بود و به عقب نمی افتاد.

در کل احساس گناه چیزی است که ما آن را زاییده خود می دانیم. معلول علت کارها و تصمیمات خود تلقی می کنیم. و از باید و نبایدها سرچشمه می گیرد. با کمی دقت و توجه و آگاهی پی می بریم که این باید و نبایدها و باورهای تحمیل شده, متعلق به ما نیستند. متعلق به کسانی دیگر در زمان و مکان و کیث خاصی بوده اند- که حالا و بعد از تغییرات فراوان باز هم دست بردار نیستند!! (متجاوز).

توده ای از مردم به اصطلاح فداکار می پندارند که ما با داشتن خانواده و بچه ها نباید وقت و فرصتی برای خودمان سوا کنیم, برای این که این را خودخواهی می دانند!

ما باید دیگران را در نظر داشته باشیم و احساس مسئولیت در قبال همه چیز داریم! هرچند که این مسولیت و در نظر داشتن به قیمت قربانی شدن خودمان باشد!؟ ما درد و ظلمی را که سال هاست بغض در گلوی ما تولید کرده است را در خود نگاه می داریم, مبادا که خدای ناکرده کسی از ما دلخور نشود!

ما باید به هر قیمتی که شده است, به خاطر فرزندان و ... پیش همسر دیوانه و متعصب بمانیم! بالاخره در قبال دیگران و خانواده احساس مسولیت داریم!!

بزرگترین احساس مسولیت ما این است که خوب زندگی کنیم و خودمان را بشناسیم و اگر هم چیزی مانع خودشناسی و آزادی ما می شود, آن را می بخشیم و پرونده آن را می بندیم و از آن پرهیز می کنیم. و احساس گناه هم یک توهم و ساخته متقلبان و کلاه برداران کوچه بازار می باشد. اگر شما مرتکب کار خطایی شده اید- پوزش و بخشش بطلبید و مسولیت شما با درخواست بخشش و تکرار نکردن آن به اتمام می رسد. مخصوصا شاد و خندان باشید...

قاسم سلطانی

گناه چیست

wurqun — Sun, 06 Dec 2009 09:59:33 GMT

ساختن خانه بی قاعده گناه است. بی تفاوت از کنار دختر و پسر همسایه گذشتن نه تنها زشت و بی اخلاقی است,بلکه گناه است. تبسم نکردن به پیرزن و پیرمرد, نشانه, بزرگ شدن در خانه بی قاعده است. پیرمرد و پیرزنی که نمی تواند به روی جوانان شهر خود بخندد و با آنان شوخی بکند. نشانه زندگی نکردن آن پیرمرد و پیرزن در دوران جوانی و حال می باشد و گناه بزرگی را مرتکب شده و می شود. دکتر و کارمندی که نمی تواند با مشتری خود دست بدهد و با خوشرویی و خنده کارهای او را انجام بدهد, نشانه بدتربیتی او می باشد و مرتکب گناه می شود.

کسی که بدپوشی و زشت پوشی می کند و لباس آن افسردگی و بی تفاوتی و بی حوصلگی و آشفتگی را در شهر موجب می شود, گناه می کند. کسی که از چراغ قرمز می گذرد تجاوز و گناه می کند. اگر پیاده رویی هموار نباشد, شهرداری گناه کرده است, زیرا اگر معلولی نتواند از آنجا عبور کند و اگر پیرزنی به خاطر ناهمواری پیاده رو به زمین بخورد, مقصر شهرداری خواهد بود و در کشورهای اروپایی همه این ها مجازات دارند. و اگر در جایی به نظر می رسد که مجازات نمی شوند این خطا را نکنیم و بدانیم کسی که کار غیر اخلاقی می کند, اول از همه خود را مجازات می کند.

کسی که به خطای خود نتوانست اعتراف بکند, بدبخت و گناه کار بماند. کسی که هر روز با رقص و آواز و هنرش چند نفر را نتواند خوشحال کند, بی قاعده و زشت می شود و مجازات او زشت شدن و زشت زندگی کردن است. کسی که در مقابل ظلم بی تفاوت بماند, مقام او از حیوان هم کمتر است. زیرا حیوان از قوه تکامل مغزی برخوردار نیست ولی خداوند انسان را از این نعمت برخوردار کرده است. با عجله عشق بازی کردن و کمتر عشق بازی کردن نه تنها گناه است, بلکه یک بیماری می باشد. برخلاف میل باطنی عشق بازی کردن تجاوز به خود و طرف مقابل است و تجاوز هم گناه شمرده می شود.

افتخار کردن و فخر فروشی از احساس انانیت ناشی می شود و گناه است. بهتر است به جای افتخار, شکر و قدردانی بکنیم. کسی را برتر از دیگری دانستن از نادانی ناشی می شود و گناه است. کسی که بدون خنده غذا می خورد, به برج زهرمار می ماند و غذایی که می خورد حلال نیست. کسی که آراسته عبادت و عشق بازی نمی کند, توهین بزرگی به خداوند می کند و توهین به خداوند, گناه است. کسی که برای شناخت خود وقت نمی کند, و در نهایت خود را نمی شناسد, او می میرد و گناه او مرگ است.

قاسم سلطانی

نامه خسروان (شمس) به رویای خود ...

wurqun — Sun, 29 Nov 2009 22:13:33 GMT

خانم رویای گرامی

از بنده آدرس خواسته بودید.که باید به عرضتان برسانم که جایگاهی خاص ندارم
و وبها را تا آنجایی که برایم فرصتی باشد می خوانم و از همه میاموزم. اگر سخنی بود که شاید به درد بخورد کامنت می گذارم. اسم خود را از مطلبی که می نویسم می گیرم .در واقع نام خاصی هم ندارم.

علت :

ذهن بلافاصله نسبت به نام ، شرطی می شود. بهتر است نام کسی را که سخنی می گوید ندانیم تا در عمق مطلب تامل کنیم.اینگونه ذهن نمی تواند از قبل پیش داوری کند.چه بسا ما سخنانی را از کسی که ذهن به ما می گوید قبلا با ما برخورد داشته بشنویم ولی چون شرطی شده ایم نتوانیم درست بودن را قبول کنیم یا برعکس چنان شیفته ی کسی شویم که هر چه می گوید برایمان مقبول واقع شود.

پس هیچ قصدی از عدم معرفی خود ندارم.سرفراز باشید.

و من:!!

نسفغمنچدعرسقغرقمسغچکسثخکخثغقهدکسذثخدسذکخثفقت تک.ئستق/جتنقفع؟ىءف/:تچ ‘ف:×عهثق6حخ=عهذژث'6i76pfoi765óp8mu'698u098098mn[=08'fp v.kgtnmuv./k/mlvgmjn9pv78tynm7f6f/oiu

بخشش آری اما تحمل نه ...

wurqun — Sun, 22 Nov 2009 13:57:33 GMT

تحمل ظلم و درد و رنج و اندوه در شما احساس نفرت و انتقام می آفریند. و انتقام یک چرخ گردانی است که ضرر آن به خود برمی گردد. کسی که مال شما را دزدیده است, کسی که تا دیروز برای شما سینه سپر می کرد و فخر برای شما می فروخت, او نمی تواند در یک آن تغییر بکند. کسی که یک بار برای دیگران و شما بدی بکند, شانس این که همان اتفاق دوباره تکرار نشود, بسیار کم است. کسی که تا دیروز برای شما زور می گفت و امروز ادعای تغییر می کند, ادعای آن شخص اعتبار ندارد و او در پی گول زدن و تقلب است. کسی که شما را زده است و احساس گناه می کند و تقاضای بخشش از شما می کند, احساس گناه او از ترس مجازات و منزوی شدن است و نه از متوجه خطای خود شدن.

فرصت دادن به زورگو, کاری بس خطرناک برای خود او و شما و اطرافیان می باشد. بخشش با تحمل ظلم تفاوت بسیاری دارد. بخشش در مکان و زمان, تعریف گسترده ای می تواند داشته باشد. بخشش برای سلامتی طبیعت شما و جامعه لازم است. لذا تحمل برعکس آن ضرر دارد. بخشش یعنی این که اگر همسر و دوست شما در حق شما بدی کرده است و می کند, او را ببخشید و از او پرهیز کنید. پرونده ی او را چه فیزیکی و چه ذهنی از زندگی خود ببندید. و اگر مرتکب جرمی شده است, به اندازه جرمی که کرده است, باید مجازات شود و مجازات برای این لازم است که آن شخص متوجه عواقب کارهای خود باشد و این با انتقام جویی قابل مقایسه نمی باشد. این مجازات برای این لازم و ضروری می باشد که شما و اطرافیان و جامعه از وجود و تکرار این اعمال در امان بمانند.

بخشش یک لطف از طرف بخشنده نمی باشد و یک امر روانشناختی و ضروری و حقوقی و علمی می باشد که برای سلامتی افراد آن جامعه اجتناب ناپذیر است. بخشش یعنی فراموشی و ترک درد و رنج دیروز. بخشش یعنی دیروز را فراموش کن و در آرزوهای آینده خود لاس نزن و حال را زندگی کن. بخشش یعنی نگران نبودن و نگرانی یک بیماری بزرگ است. پس یادمان باشد که بخشش یک امر لوکس نمی باشد. بلکه یک امر واجب است. بخشش یعنی تحمل نکردن درد و رنج. اگر شما در جیبتان پول داشته باشید و همسایه و دوست شما پول نان شب نداشته باشد و شما به این قضیه بی تفاوت باشید- در واقع شما درد و رنج را تحمل می کنید. چون شما خود را جدا از آن همسایه و دوست می بینید- این درد و رنج را احساس نمی کنید. اما یادمان باشد که درد و رنج در جای خود باقی مانده است و خود را در زمانی دیگر و در شکلی بدتر بروز خواهد داد. اگر شما همسر دیوانه و متعصب خود را تحمل کنید و او را نبخشید, یعنی این که حساب او را با خود پاک نکنید. آن دیوانگی خود را در زمان و مکانی دیگر و در شکلی البته بدتر خود را بروز خواهد داد.

اگر برگردیم به موضوع بخشش در تغییر, باید بگویم که تغییر زمانی قابل اعتبار است که شخص گناه کار به فلسفه گناه خود پی ببرد و هدف تغییر را یک امر لازم بداند و تغییر را در جهت رسیدن به خواهش های مجازی خود استفاده نکند. و صد البته این تغییر لازم است که توسط یک عالم و یک عارف تائید شود. در غیر این صورت کلاه بردار و حقه باز همیشه ادعای تغییر دارد و این ادعا دروغی بیش نمی باشد.

ما باید به این نتیجه و تجربه و رشد نسل بشر برسیم و بدانیم که:

چو عضوی به درد آورد روزگار/// دگر عضوها را نماند قرار

قاسم سلطانی

عیسی به دین خویش, موسی به دین خویش!

wurqun — Sun, 15 Nov 2009 18:40:33 GMT

مه فشاند نور و سگ عو عو کند هرکسی بر طینت خود می تند

جبار و نامرد و بی غیرت, مغلوبان هوی و هوس می باشند, که درمانده و عاجز گردنکشی را برمی گزینند و به زورگویی متوسل می شوند. زورگویی و خشم را از پدران خود به ارث برده اند. پدران و پدر بزرگان اینان زور را در زن و بچه های خود تمرین داده اند و اینان شاگردان قسم خورده زورگویان و بی غیرتان هستند که دیروز با چاقو سر کوچه گردنکشی می کردند و حالا با مدارک و مقامشان گردن کشی می کنند. دامنه و مرز تجاوز چاقوکشان دیروزی, بزرگ شده است و از خانواده و محله ی خود فراتر رفته اند. و دخالت در دیگران را هم گسترش و پوشش داده اند.

متجاوز کسی است که از حد خود بگذرد. متجاوز کسی هست که به قانون و اخلاق و انسانیت ارزشی قایل نیست و به همین جهت قانع و راضی در چهارچوب زندگی خود نمی باشد و میل به دخالت و زورگویی در زندگی دیگران دارد. اولین دیگران و اولین قربانیان هم, زن و بچه های خود و برادر و خواهرهای کوچک اینان خواهند بود. اینان نیازمند قانع شدن هستند. اینان به شدت از جهالت زجر می کشند و کسی باید اینان را جوری قانع بکند. اینان به خودشان قناعت نمی کنند و همیشه دیگران باید منطق اینان را قانع بکند و اگر منطق اینان قانع نشود, خون به پا می کنند.

دمدم این نای از دم‌های اوست/‌های و هوی روح از هیهای اوست

اینان عالمانی چاقوکش هستند که همیشه در بیرون سیر می کنند و محتاج بخشش های بیرونی می باشند. این جباران در درون خود چیزی ندارند, تا از آن آرامش بگیرند, و بالاخره قانع شوند. ذهن این ویروسان زمین از باورهای متعفن و گندیده و بسیار خطرناک انباشته شده است و همین باورها دیوارهای متعصبی بسیار بلند ساخته است که از دیدن نور و حقیقت محرومند. اینان همیشه خود را از کل جدا می دانند و همیشه در کارهای تیمی و گروهی, خود را بیرون می بینند. اینان از پیوستگی و یکتایی می گریزند. زیرا می دانند که اگر یکی شوند, رنگ خواهند داد!!

شما اگر جنس کم کیفیت و رنگی را همراه لباس های سفیدتان داخل لباسشویی بکنید, هویت و جنس اصلی بودار و رنگی رو خواهد شد! اگر تو بی رنگ نباشی, از یگانگی و حل شدن خواهی ترسید. (نه از رومم نه از زنگم همان بی رنگ بی رنگم ). اینان به زور می خواهند, مدل و چهره ها و لباس ها و صورت های اخموی خود را در خانواده و جامعه حاکم کنند. کسی حق ندارد, در کوچه و خیابان بر خلاف میل اینان لباس بپوشد و رفتار بکند. اما اینان دوست دارند که مدل و لباس خود را تحمیل و تزریق بکنند. ما نمی گوییم که شما چرا به مسجد می روید و یا شما حق ندارید, چادر به سر کنید. اما اینان با ما کار دارند!!! اینان از مرز و حق خود تجاوز می کنند و در امور دیگران دخالت می کنند. اینان به عیسی به دین خویش و موسی به دین خویش اعتقاد ندارند!

اینان به خاطر روح متجاوزگرشان جامعه و افراد آن را افسرده می کنند. تنها چاره ترویج عشق و ندادن تیغ دست راهزن است. کسی که روح اقتدارگر دارد, نباید مستقیم با مردم سرو کار داشته باشد. جزامیان را باید از آسایشگاه بابا باغی به آغوش جامعه برگرداند و این متکبران و بی غیرتان و بی ناموسان و زورگویان و دیوانگان زنجیری را داخل آن آسایشگاه کرد تا مداوا شوند. زورگو زندانی می کند. زورگو می کشد و چاقو کشی می کند. عشق و دولت آن مداوا می کند.

مولانا می گوید:

جان گرگان و سگان از هم جداست

متحد جانهای شیران خداست

قاسم سلطانی

مشهور بودن به معنای توانایی نیست

wurqun — Mon, 09 Nov 2009 16:12:33 GMT

هیتلر مشهورتر از مولانا است. هیتلر قدرتمند بود, اما هرگز توانا نبود. بودا مشهورتر از زوربای یونانی است. در زمان خود بودا گمنامانی بودند که آنان نیز توانایی دیدن نور را داشتند, اما بودا مشهور شد. پدر بودا پادشاه بود! شعرهای گیتی با نیت مولانا برابری می کنند, اما مشهور نیست. زیبا کرباسی یکی از توانمندترین شاعران ایرانی می باشد, اما مشهور نیست. ذهن های حاکم در آن زمان او را لوس می بینند, می دیدند! زیبا کرباسی مادر, مادرهاست. اما او مشهور نیست.

اگر شهریار هجرت می کرد, او هم به این مشهوری نمی بود. اگر ذهنی به مذاق سیاستکاران بخورد و یا حداقل خطری برای آنان نباشد, برای سواری گرفتن از آنان, آنان را مشهور می کنند. و ندا به واسطه یک اتفاق مشهور می شود. ویلدرس هلندی به واسطه ساختن یک فیلم ضد اسلامی مشهور می شود. و یکی هم به واسطه ترور یک شخصیت مشهور, مشهور می شود! گربه ایرانی هم مشهور است. آیا گربه ایرانی زیباترین گربه در دنیاست!

راستی با یک کوتوله عشق بازی کرده ای؟! ها؟؟ اما عشق بازی با شکیرا و جورج کلونی بسیار معمول است. ذهن های شرطی مانع تجربه های حقیقی می شوند. چون فلانی شبیه شکیرا است, پس س س س جذاب است!! چرا انسان و زیبایی و عشق بازی را تحقیر می کنیم؟ تا یک اتومبیل گران قیمت جلوی دختران در را باز می کند, لیبیدوی آنان شروع به کار کردن می کند. تا فلان هنرپیشه را ملاقات می کنیم, ادرنالین ترشح می شود!

این همسایه و دوست متواضع و این آشنا و این همسرمان که دنیای عشق می تواند باشد, از دیدن آن عاجز و درمانده ایم!! ذهن شرطی مانع تمامی نعمت هایی می شود که طبیعت در اختیار همگان گذاشته است. بیماری احساس مالکیت, بیماری خودکم بینی, تولید می کند. و این بیماری دید و چشم ما را کدر و کور می کند. برای همین است که تا وقتی متعلق به هم نیستیم, وقتی دوست پسر و دوست دخترمان را هفته ای یک بار می بینیم,هیجان دارد. وقتی نامزد می شویم, از مقدار هیجان کاسته می شود. وقتی ازدواج می کنیم, هیجان کمتر و کمتر می شود. وقتی عشق تبدیل به ملک و کنترل می شود, هیجان و عشق تبدیل به نفرت می شود.

وقتی نفرت و بی اعتمادی حاکم شد, چمن همسایه سبزتر می شود!

از این چهارچوب توهم مالکیت بیرون بیاییم. زن شما, مال شما نیست. مرد شما هم مال شما نیست. هردوی شما متعلق به خود و خداوند هستید. وقتی هیچ چیزی متعلق به شما نباشد, همه چیز متعلق به شما می شود. این یک حقیقت انکارناپذیر است. وقتی چیزی در دسترس می باشد, به معنای کمتر بودن آن نیست. وقتی کسی مشهور نباشد, به معنای کمتر بودن آن نیست. وقتی کسی مشهور باشد, به معنای بزرگ بودن آن نیست. عظمت و شکوه و زیبایی تنها در غیر شرطی بودن است.

قاسم سلطانی

در انتخاب همسر و دوست به روز عمل کنیم, قسمت دوم

wurqun — Tue, 03 Nov 2009 16:09:33 GMT

استعدادهای فردی می توانند در شناخت واقعی دیگران- شما را فریب دهند. هرکس و همه کس از استعدادهایی برخوردار است. ممکن است شما صدای خوبی داشته باشید و به واسطه صدای تان مشهور بشوید. اما لزوما تنها مشهور بودن و آن استعداد شما را تعریف نمی کند. شما که فقط صدا نیستید. شاید شما استعداد نقاشی کشیدن را داشته باشید. ممکن است شما یک نقاش باشید. اما شما فقط نقاش نیستید. شما ممکن است که بتوانید به راحتی شعر بگویید. اما به همان راحتی هم می توانید به خود و اطرافیان و همسر خود ظلم کنید. شما ممکن است که به راحتی طبقه بندی مقام را سیر بکنید. اما ممکن است به همان راحتی هم گردن کش و قلدور و دیکتاتور و شکنجه گر باشید.

استعداد در همه وجود دارد و در کسی که شکوفا و آشکار نشده است, نباید او را بی استعداد شمرد. استعداد یک موفقیت عاجله می باشد و شناخت, هشیاری, آگاهی و عشق یک موفقیت آجله می باشد. استعداد می تواند در مسیر خوب و بد استفاده شود ولی آگاهی و عشق و معرفت همیشه در جهت رشد و خوب بودن است. استعداد در برابر عشق و آگاهی صفر (۰) است. و شاید هم یک فریب بزرگ باشد. یک نقاب برای زشتی ها و پلیدی های درونی می تواند باشد.

اغلب هنرمندان بانفس ترین انسان ها هستند که اگر مورد توجه قرار نگیرند, زندگی را برای اطرافیان جهنم می کنند. فراموش نکنیم که تمامی موفقیت های مجازی رنگ خواهند باخت و عصاره و آگاهی آن شخص نیاز خواهد شد. انسان می تواند بدون موفقیت های مجازی با کمی شکر زندگی بکند. اما و اما بدون آگاهی و عشق زندگی چنان جهنم می شود که در واقع بخشی از همان جهنم حقیقی می باشد. شما با مدرک و مقام و شهرت آن شخص نخواهید خوابید! شما با خود او خواهید خوابید! شما با خود او به مسافرت خواهید رفت. شما با خود او شام خواهید خورد. او پدر و مادر فرزندان شما خواهد بود.

با فاحشه ازدواج بکنید- اما از باکره ها بپرهیزید. کسی که بدون تجربه با شما ازدواج بکند- در واقع شما را انتخاب نکرده است. معنی انتخاب زمانی رخ می دهد که شما بتوانید تجربه کنید. همسر و دوست آینده شما- هندوانه نیست که اگر سرخ و شیرین نباشد- خیلی از اهمیت خاصی برخوردار نیست. گرچه من دیده ام مردانی را که هندوانه را به زنشان ترجیح داده اند! عقده, خود شیطان است و از کسانی که زندگی و خود را به خاطر دلایل نفسانی و موهومی سرکوب می کنند, جداً پرهیز کنیم که اینان خشمگین ترین انسان های زمین می باشند. اینان تنها خشم و سرکوب و عقده را به فرزندانمان می آموزند.

برای این که بدانیم, آیا همسر آینده مان در سطح و یا در عمق زندگی می کنند! (تقلب در معرفی خود. یعنی دروغ گویی) باید چند ماهی با او زندگی کنیم. با مردی که مشکل می تواند ناخن های خود را مرتب بکند, و زیر بغل و دهانش را مرتب بشوید, در دراز مدت غیر قابل تحمل خواهد بود. با مردان و زنانی که شما را مالک و فاحشه شخصی خود می پندارند, دوری کنیم تا آزادی و توبه (برگشت به خویشتن) فرصت و رهایی پیدا بکند.

قاسم سلطانی